การเจ็บป่วยของลูกจ้างจนไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ได้ เป็นเหตุให้นายจ้างไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47 หรือไม่
การเจ็บป่วยของลูกจ้างซึ่งเป็นเหตุเกิดตามสภาพร่างกายโดยธรรมชาติ ไม่ถือเป็นการกระทำที่เข้าข้อยกเว้นตามประกาศกระทรวงมหาดไทย ข้อ 47 (1)-(6) ดังนั้นนายจ้างที่เลิกจ้างด้วยเหตุป่วยจึงต้องจ่ายค่าชดเชย
พิพากษายืน ให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยจำนวน 19,080 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันที่ 4 สิงหาคม 2531 (วันเลิกจ้าง) จนกว่าจะชำระเสร็จ
ลูกจ้างป่วยด้วยโรคกระดูกส้นเท้าแตก มีอาการบาดทะยัก ทำให้สมองฝ่อ ไม่อยู่ในสภาพที่จะทำงานต่อไปได้ และลาป่วยครบ 90 วันตามข้อบังคับของนายจ้าง นายจ้างมีคำสั่งให้ออกจากงานและจ่ายเงินบำเหน็จ แต่ไม่จ่ายค่าชดเชย
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 97/2533นาง เล็ง แก้ว บรรณจักร์โจทก์องค์การแก้วจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานได้กำหนดว่านายจ้างไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่ลูกจ้าง เมื่อลูกจ้างกระทำการกรณีใดกรณีหนึ่งตามข้อ 47(1)-(6) แต่กรณีของ บ.ลูกจ้างของจำเลยป่วยไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่การงานได้ตาม ปกตินั้น เป็นเหตุเกิดตามสภาพร่างกายโดยธรรมชาติ ถือไม่ได้ว่า บ.กระทำการเข้าข้อยกเว้นข้อหนึ่งข้อใดตามประกาศข้อ 47 ดังกล่าวดังนี้เมื่อจำเลยเลิกจ้าง บ. ด้วยเหตุป่วยดังกล่าว บ. จึงมีสิทธิได้รับค่าชดเชย.โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 21 กันยายน 2526 จำเลยจ้างนายบุญเพ็งพิณพงษ์ บุตรของโจทก์เข้าทำงานเป็นลูกจ้างประจำ ตำแหน่งพนักงานรับจ่าย ได้รับเงินเดือนอัตราสุดท้ายเดือนละ 2,780 บาทค่าครองชีพเดือนละ 400 บาท รวมเป็นเงิน 3,180 บาท ต่อมาวันที่ 22สิงหาคม 2531 จำเลยมีคำสั่งเลิกจ้างนายบุญเพ็งอ้างว่านายบุญเพ็งหย่อนสมรรถภาพเนื่องจากลาป่วยเกินข้อบังคับว่าด้วยการลา พ.ศ. 2526ของจำเลย โดยนายบุญเพ็งไม่มีความผิดตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47 และไม่จ่ายค่าชดเชยให้ ต่อมาเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม 2531 นายบุญเพ็งถึงแก่ความตาย โจทก์ซึ่งเป็นมารดาและผู้จัดการมรดกของนายบุญเพ็งจึงนำคดีนี้มาฟ้องขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์จำนวน 19,080 บาทพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันเลิกจ้างจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยให้การว่า นายบุญเพ็งเป็นลูกจ้างของจำเลยได้รับค่าจ้างและค่าครองชีพตามฟ้อง จำเลยไม่ได้เลิกจ้างนายบุญเพ็ง แต่ได้มีคำสั่งให้ออกจากงานเพราะนายบุญเพ็งป่วยจนไม่อยู่ในสภาพที่จะทำงานให้จำเลยได้ต่อไป ทั้งนา