การเลิกจ้างโดยไม่จ่ายค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทย ข้อ 47(3) กรณีลูกจ้างลาหยุดบ่อยหรือละทิ้งหน้าที่
การลาหยุดโดยได้รับอนุญาตจากนายจ้าง แม้จะไม่มีเหตุอันสมควรหรือลาหยุดเป็นประจำ ก็ไม่ถือเป็นความผิดของลูกจ้าง การลากิจ ลาป่วยบ่อย ๆ ไม่ใช่การกระทำผิดตามประกาศกระทรวงมหาดไทย ข้อ 47(3) การละทิ้งหน้าที่โดยไม่มีเหตุอันสมควรต้องพิจารณาความจำเป็นเร่งด่วนของเหตุที่อ้าง
ศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลแรงงานกลาง ให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์ที่ 1 จำนวน 14,940 บาท และยกคำขออื่นของโจทก์ที่ 2
โจทก์ที่ 2 ลางานไม่ถูกต้องตามระเบียบ โดยอ้างว่าต้องไปเยี่ยมมารดาที่ป่วยเป็นโรคความดันโลหิตสูง ซึ่งได้รับการรักษาตามปกติ ไม่มีอาการรุนแรงหรือเฉียบพลัน และไม่ได้ป่วยหนักจนต้องรีบเดินทางไปทันที โจทก์ที่ 1 ลาป่วยและลากิจบ่อยครั้ง จำเลยมีระเบียบห้ามลาหยุดโดยไม่มีเหตุอันสมควรหรือลาหยุดเป็นประจำ แต่การลาหย
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2236/2533นาย สม ชาย จิรรัตน์ พิทักษ์ กับพวกโจทก์บริษัท มา บุญ ครอง ศิริชัย หินอ่อน จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47(3), ข้อ 47(4) พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 49มารดาโจทก์เป็นโรคความดันโลหิตสูงซึ่งได้ รับการรักษาตามปกติไม่ปรากฏว่ามีอาการรุนแรงและเฉียบพลัน และไม่ได้ป่วยหนักจนเป็นเหตุให้โจทก์ต้อง รีบเดินทางไปทันที การที่โจทก์ขาดงานไปเยี่ยมมารดาโดยไม่ลากิจให้ถูกต้อง จึงเป็นการละทิ้งหน้าที่โดยไม่มีเหตุอันสมควร การที่ นายจ้าง มีระเบียบห้ามมิให้ลูกจ้างลาหยุดโดยไม่มีเหตุอันสมควรหรือลาหยุดเป็นประจำนั้น มิได้หมายความว่าถ้า ลูกจ้างฝ่าฝืนแล้วจะต้องมีความผิด เพราะถ้า ลูกจ้างยื่นใบลาโดยไม่มีเหตุสมควรหรือลาหยุดบ่อย นายจ้างก็สามารถจะไม่อนุญาตให้ลาหยุดได้ ถ้า ลูกจ้างลาหยุดโดยนายจ้างอนุญาตแล้ว แม้เป็นการลาหยุดโดย ไม่มีเหตุอันสมควรหรือลาหยุดเป็นประจำ จะถือ ว่าเป็นความผิดของลูกจ้างไม่ได้ และการลากิจ ลาป่วยบ่อย ๆ ของลูกจ้าง ไม่ใช่การกระทำผิดไม่ต้องด้วย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47(3).โจทก์ทั้งสองสำนวนฟ้องว่า โจทก์ทั้งสองเป็นลูกจ้างของจำเลยเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม 2532 จำเลยเลิกจ้างโจทก์ทั้งสองโดยโจทก์ทั้งสองไม่มีความผิด เป็นการเลิกจ้างไม่เป็นธรรม ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์ทั้งสอง และให้รับโจทก์ทั้งสองกลับเข้าทำงานในหน้าที่และอัตราค่าจ้างไม่ต่ำกว่าเดิม หรือให้จ่ายค่าเสียหายให้โจทก์ทั้งสองจำเลยทั้งสองสำนวนให้การว่า โจทก์ที่ 1 ลาป่วยและลากิจฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับของจำเลยเป็นประจำทั้ง ๆ ที่มิได้ป่วยหรือมีกิจอันจำเป็น จำเลยเคยตักเตือนเป็นหนัง