ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4918/2533พนักงานอัยการ จังหวัด สิงห์บุรีโจทก์โจทก์ร่วมโจทก์นางสาว บุญ เหลือ กัน หะโจทก์นาย บุญ ส่ง กรัตนุถะ กับพวกจำเลย ป.วิ.อ. ม. 245 พ.ร.ฎ.พระราชทานอภัยโทษ พ.ศ.2530 พ.ร.ฎ.พระราชทานอภัยโทษ พ.ศ.2531 ศาลชั้นต้นได้ออกหมายจำคุกเมื่อคดีถึงที่สุดโดยให้มีผลย้อนหลังไปในวันที่คดีถึงที่สุดตามที่จำเลยร้องขอแล้ว ส่วนการที่จำเลยจะได้รับประโยชน์จากการลดโทษตามพระราชกฤษฎีกาอภัยโทษ พ.ศ. 2530และพระราชกฤษฎีกาอภัยโทษ พ.ศ. 2531 หรือไม่เพียงใดนั้นจะต้องเป็นไปตามหลักเกณฑ์ที่กำหนดไว้ในพระราชกฤษฎีกาอภัยโทษ และเป็นหน้าที่ของคณะกรรมการซึ่งตั้งขึ้นตามพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวที่จะทำการตรวจสอบ ไม่ใช่หน้าที่ของศาลที่จะพิจารณาลดโทษให้จำเลย.คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสอง ระหว่างพิจารณาผู้เสียหายยื่นคำร้องขอเข้าเป็นโจทก์ร่วม ศาลชั้นต้นอนุญาตและพิพากษาว่าจำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 276 ประกอบมาตรา 80 และ 278 กระทงหนึ่ง ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276 ประกอบมาตรา 80 ซึ่งเป็นบทหนัก จำคุกคนละ 13 ปี 4 เดือน และผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289(6)ประกอบมาตรา 80 อีกกระทงหนึ่งจำคุกตลอดชีวิต เปลี่ยนโทษจำคุกตลอดชีวิตเป็นโทษจำคุก 50 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 91 รวม2 กระทง จำคุกจำเลยทั้งสองคนละ 63 ปี 4 เดือนจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 278, 289(6) ประกอบ มาตรา 80 ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289(6) ประกอบ มาตรา 80 ซึ่งเป็นบทหนัก จำคุกตลอดชีวิต ลดโทษให้จำเลยที่ 1 หนึ่งในสามจำเลยที่ 2หนึ่งในสี่ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 เปลี่ยนโทษจำคุกตลอดชีวิตเป็นจำคุก 50