ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 897/2530นาย นิพนธ์ ปักษิ ณโจทก์การรถไฟแห่งประเทศไทยจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน พ.ศ.2515 ข้อ 46 พ.ร.บ.แรงงานสัมพันธ์ พ.ศ.2518 ม. 10เดิมจำเลยมีคำสั่งไล่โจทก์ออกจากงานตั้งแต่วันที่ 9 กรกฎาคม2524 โจทก์ได้ยื่นเรื่องราวร้องทุกข์ ต่อมาจำเลยได้ออกคำสั่งอีกฉบับหนึ่งมีความว่า ที่ประชุมคณะกรรมการรถไฟแห่งประเทศไทยมีมติว่าการลงโทษโจทก์รุนแรงเกินไป จึงให้ยกเลิกคำสั่งเดิมเสียทั้งสิ้นและให้โจทก์ออกจากงานตั้งแต่วันที่ 30 ตุลาคม 2527ดังนี้ ข้อความในคำสั่งฉบับหลังเป็นที่ชัดเจนอยู่แล้วว่า จำเลยได้ยกเลิกคำสั่งเดิมที่ไล่โจทก์ออกจากงานนั้นทั้งหมด ไม่ให้มีผลบังคับต่อไปโดยกำหนดโทษเป็นให้ออกจากงาน เมื่อคำสั่งเดิมได้กำหนดวันเลิกจ้างตั้งแต่วันที่ 9 กรกฎาคม 2524 ผลของการเปลี่ยนแปลงโทษจึงต้องถือว่ามีผลบังคับตั้งแต่วันที่เลิกจ้างนั้นด้วย โจทก์ย่อมมีสิทธิได้รับเงินสงเคราะห์ตามข้อบังคับของจำเลยนับแต่วันนั้น.โจทก์ฟ้องว่าจำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำ ต่อมาเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม 2524 จำเลยมีคำสั่งที่ พ.1/นท.1/3729/2524 ให้พักงานโจทก์ตั้งแต่วันที่ 9 กรกฎาคม 2524 โดยกล่าวหาว่าโจทก์เบิกเบี้ยเลี้ยงรอทำขบวนเท็จ ครั้นวันที่ 21 สิงหาคม 2524 จำเลยได้มีคำสั่งไล่โจทก์ออกจากงานโดยอ้างว่าโจทก์เบิกเบี้ยเลี้ยงรอทำขบวนเท็จ และขาดงานเป็นความผิดฐานทุจริตต่อหน้าที่และประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงและให้ไล่โจทก์ออกจากงานตั้งแต่วันที่ 9 กรกฎาคม 2524 โจทก์ได้ร้องทุกข์ขอความเป็นธรรมต่อจำเลย จนวันที่ 14 ธันวาคม 2527 จำเลยได้มีคำสั่งที่พ.1/นท.1/8445/2527 ว่า การไล่ออกตามคำสั่งเดิมนั้นรุนแรงเกินไปจึงให้ยกเลิกคำสั่งเดิมโดยให้ลงโทษโจทก์ใหม่ในข้อหาเ