ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 898 - 912/2530นาย ไพศาล ทรัพย์ถือสัตย์ กับพวกโจทก์ธนาคารออมสินจำเลย ป.วิ.พ. ม. 1 (11) พ.ร.บ.ทนายความ พ.ศ.2477 ม. 33 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน พ.ศ.2515 ข้อ 10, ข้อ 45ผู้รับมอบอำนาจให้ฟ้องคดีอยู่ในฐานะคู่ความตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 1(11) หาใช่ 'บุคคลอื่น'ตามพระราชบัญญัติทนายความ พ.ศ. 2528 มาตรา 33 ไม่ จึงชอบที่จะแต่งฟ้องลงชื่อเป็นโจทก์ในคำฟ้องแทนโจทก์และยื่นฟ้องได้ และการที่ผู้รับมอบอำนาจแถลงข้อเท็จจริงเกี่ยวกับคดีหรือเกี่ยวกับอำนาจของตนต่อศาล ก็มิใช่เป็นการกระทำที่ถือว่า 'ทำการเป็นทนายความ' หรือ 'ว่าความ' ตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 33ดังกล่าวระเบียบการลาหยุดพักผ่อนประจำปีของจำเลยทุกฉบับอนุญาตให้ลูกจ้างสะสมวันหยุดพักผ่อนประจำปีได้เพียง 2 ปีเท่านั้น จะสะสมเกินกว่านั้นมิได้ การที่โจทก์ซึ่งถูกเลิกจ้างเมื่อวันที่1 ตุลาคม 2529 ฟ้องเรียกค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีย้อนหลังไปตั้งแต่ปี พ.ศ. 2515 ถึง พ.ศ. 2526 จึงเป็นการฟ้องโดยอาศัยสิทธิที่สิ้นไปหามีไม่แล้ว จำเลยไม่ต้องรับผิดจ่ายค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีดังกล่าวแก่โจทก์.คดีทั้งสิบห้าสำนวนศาลแรงงานกลางรวมการพิจารณาพิพากษาเข้าด้วยกัน โจทก์ทั้งสิบห้าสำนวนฟ้องว่า โจทก์ทั้งสิบห้าเป็นลูกจ้างจำเลยทำงานติดต่อกันครบสามปีขึ้นไป ต่อมาวันที่ 1 ตุลาคม 2529จำเลยเลิกจ้างโจทก์ทั้งหมดเพราะเหตุเกษียณอายุโดยไม่จ่ายค่าชดเชยและไม่จ่ายค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีตั้งแต่พ.ศ. 2515 ถึง พ.ศ. 2526 ขอให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยและค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีในช่วงระยะเวลาดังกล่าวพร้อมด้วยดอกเบี้ย จำเลยทั้งสิบห้าสำนวนให้การว่า ผู้รั