ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1309/2530นายทองใบ พรประสิทธิ์โจทก์การไฟฟ้าส่วนภูมิภาคจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน พ.ศ.2515 ข้อ 2, ข้อ 45, ข้อ 46เบี้ยประชุมถือไม่ได้ว่าเป็นค่าจ้างอันจะนำมาเป็นฐานเพื่อคำนวณค่าชดเชยโจทก์มิได้ใช้สิทธิลาหยุดพักผ่อนประจำปีตามสิทธิของโจทก์โจทก์ออกจากงานเพราะเกษียณอายุ จำเลยต้องจ่ายค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีแก่โจทก์.(ที่มา-ส่งเสริม)โจท์ฟ้องว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะเหตุเกษียณอายุ จำเลยได้จ่ายค่าชดเชยและเงินสงเคราะห์ให้แก่โจทก์เพียงบางส่วน และยังมิได้จ่ายค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อนประจำปี ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยและเงินสงเคราะห์ส่วนที่ขาด กับค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีแก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยได้จ่ายค่าชดเชยและเงินสงเคราะห์แก่โจทก์โดยถูกต้องครบถ้วนแล้ว โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อนประจำปีเพราะโจทก์ไม่ใช้สิทธิลาหยุดเองศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "ที่โจทก์อุทธรณ์ข้อแรกว่าเงินจำนวน 4,050 บาทเป็นเงินที่จำเลยจ่ายให้แก่โจทก์เป็นรายเดือนทุกเดือนเพื่อตอบแทนการทำงานของโจทก์ที่ดำรงตำแหน่งเลขานุการคณะกรรมการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค และเขานุการคณะกรรมการการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค และเลขานุการคณะกรรมการบริหาร เงินดังกล่าวจึงถือว่าเป็นค่าจ้างตามความหมายของประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน 2515 ข้อ 2 จำเลยจึงต้องจ่ายค่าชดเชยจำนวน 24,300 บาทที่ยังขาดให้แก่โจทก์อีกนั้นพิเคราะห์แล้วได้ความว่า เงินจำนวน 4,050 บาทที่โจทก์ได้รับจากจำเลยนี้เป็นเบี้ยประชุมที่จำเลยจ่ายให้แก่โจทก์เป็นรายเดือน เพื่อเป็นการตอบแทน