ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1613/2530นาย สุปัน หารไกรโจทก์บริษัท ฟินิคซ พัลพ แอนด์ เพเพอร์ จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 34, ข้อ 39โจทก์เข้าทำงานในกะ บี ตั้งแต่เวลา 15 นาฬิกา จนถึง 23 นาฬิกาแล้วทำงานแทน ค.และส. พนักงานของจำเลยซึ่งไม่มาทำงานในกะ ซี.และกะเอ. ติดต่อกันไปจนถึงเวลา 15 นาฬิกา ของวันรุ่งขึ้นซึ่งเป็นวันอาทิตย์อันเป็นวันหยุดประจำสัปดาห์ ตามระเบียบข้อบังคับของจำเลยกำหนดให้พนักงานทำงานเพียง 1 กะ ใน 1 วัน ดังนั้นการที่โจทก์ต้องทำงานให้จำเลยในกะ ซี.และกะเอ.แทนค. และส. จึงเป็นการทำงานเกินกว่า 1 กะ ใน 1 วัน ถือได้ว่าเป็นการทำงานล่วงเวลาและทำงานในวันหยุดจำเลยต้องจ่ายค่าล่วงเวลาและค่าทำงานในวันหยุดให้โจทก์.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ทำงานล่วงเวลาและทำงานในวันหยุดให้จำเลยจำเลยจ่ายค่าจ้างทำงานในวันหยุดขาดไป 49.30 บาท จึงขอให้ชำระพร้อมดอกเบี้ยจำเลยให้การและฟ้องแย้งว่า ตามระเบียบของจำเลยพนักงานในกะจะต้องรอให้พนักงานในกะต่อไปมารับหน้าที่เสียก่อนจึงจะเลิกงานได้จึงมิใช่เป็นการทำงานล่วงเวลาและไม่ถือว่าเป็นการทำงานในวันหยุด เพราะจำเลยให้พนักงานหมุนเวียนเปลี่ยนกะในทุกสัปดาห์ จำเลยจ่ายค่าล่วงเวลาให้โจทก์เกินไป 293 บาท จึงขอให้ยกฟ้องและบังคับให้โจทก์คืนเงินดังกล่าวศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าจ้างที่ค้างจำนวน 49.30บาทพร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์ ให้ยกฟ้องแย้งจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "ระเบียบข้อบังคับของจำเลยเวลาการทำงานของพนักงานจำเลยที่ทำงานเป็นกะ ทำงานต่อเนื่องกัน 24ชั่วโมง โดยวันหนึ่งจัดเป็น 3 กะ กะเอ. เริ่มเวลา 7 นาฬิกาถึง 15นาฬิกา กะบี. เริ่มเวลา 15 นาฬิกาถึง 23 นาฬิกา และกะซี. เริ่มเวลา23 นาฬิกาของวันร