ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1902 - 1909/2530นาย ส นั่น เล็ดลอด กับพวกโจทก์บริษัท สหศรีชัยเคมิคอลส์ จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน พ.ศ.2515 ข้อ 2, ข้อ 34, ข้อ 39, ข้อ 40, ข้อ 42จำเลยให้โจทก์มาอยู่เวร ณ สถานที่ประกอบกิจการของจำเลยหากเครื่องจักรของจำเลยเสียซึ่งต้องทำการซ่อมแซมให้อยู่ในสภาพที่จะใช้งานได้ต่อไป จำเลยก็จะมีคำสั่งหรือใบแจ้งงานให้โจทก์ซ่อมแซมและโจทก์ต้องลงเวลาการทำงานในบัตรลงเวลา ถ้าเครื่องจักรไม่เสียโจทก์ก็ไม่ต้องทำอะไร แต่ได้รับเบี้ยเลี้ยงในอัตราคนละ 40 บาท ดังนี้การที่โจทก์มาอยู่เวรดังกล่าว ย่อมถือไม่ได้ว่าเป็นการทำงานตามปกติของโจทก์ที่ได้รับมอบหมายให้ทำในกิจการของจำเลยผู้เป็นนายจ้าง โจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลา หรือค่าทำงานในวันหยุดหรือค่าล่วงเวลาในวันหยุดแล้วแต่กรณี.โจทก์ทั้งแปดสำนวนฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลยระหว่างปี พ.ศ. 2528 ถึง พ.ศ. 2529 จำเลยให้โจทก์ทำงานล่วงเวลาตั้งแต่ 16.30 นาฬิกาถึง 18.30 นาฬิกา ของวันรุ่งขึ้นโดยจำเลยจ่ายค่าล่วงเวลาให้โจทก์ทั้งแปดไม่ครบ ปรากฏรายละเอียดตามบัญชีการทำงานของโจทก์ทั้งแปดท้ายฟ้อง ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าล่วงเวลาที่ยังขาดแก่โจทก์ จำเลยทั้งแปดสำนวนให้การว่าโจทก์ทำงานเป็นช่าง จำเลยได้ให้ลูกจ้างที่เป็นช่างมานอนที่บ้านพักใกล้โรงงานเพื่อรอทำงานล่วงเวลาในกรณีที่มีความจำเป็นต้องใช้งานโดยจำเลยได้จัดตารางการมานอนให้ และจ่ายเงินให้คนละ 40 บาทไม่ว่าจะมีงานทำหรือไม่ ถ้ามีงานทำช่วงที่ถูกเรียกไปซ่อมเครื่องจักรจะได้รับค่าล่วงเวลาหรือค่าล่วงเวลาในวันหยุด 2 ชั่วโมง การที่โจทก์ทั้งแปดมานอนที่บ้านพักด้วยความสมัครใจเพื่อรอทำงานล่วงเวลาจึงไม่เป็นก