ฎีกาที่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3139/2530

ประเด็นกฎหมาย

การที่นายจ้างไม่กำหนดล่วงหน้าให้วันปิดเทอมเป็นวันหยุดพักผ่อนประจำปี ถือเป็นวันหยุดพักผ่อนประจำปีมิได้ แม้ลูกจ้างจะหยุดมากกว่าที่กฎหมายกำหนดก็ตาม

หลักกฎหมาย

ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยฯ ข้อ 10 นายจ้างต้องเป็นผู้กำหนดล่วงหน้าให้มีวันหยุดพักผ่อนประจำปี หากนายจ้างไม่ได้กำหนดล่วงหน้าให้วันปิดเทอมเป็นวันหยุดพักผ่อนประจำปี จะถือเป็นวันหยุดพักผ่อนประจำปีมิได้ แม้ลูกจ้างจะหยุดมากกว่าปีละหกวันก็ตาม

คำวินิจฉัย

ให้จำเลยจ่ายค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีแก่โจทก์ทั้งสิบเจ็ดพร้อมดอกเบี้ย

ข้อเท็จจริงสำคัญ

จำเลยจ้างโจทก์เป็นครูในโรงเรียน ต่อมาเลิกจ้างและไม่จ่ายค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปี โดยอ้างว่าโจทก์ได้หยุดแล้วในตอนปิดเทอมภาคการศึกษา แต่ข้อเท็จจริงไม่ปรากฏว่านายจ้างได้กำหนดล่วงหน้าให้วันปิดเทอมเป็นวันหยุดพักผ่อนประจำปี และจำเลยกับโจทก์มิได้ตกลงล่วงหน้าให้สะสมหรือเลื่อนวันหยุดพักผ่อนประจำปี

เนื้อหาคำพิพากษา (บางส่วน)

ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3139/2530นางสาว เฉลิม วงศ์ เที่ยง วง ษ์ กับพวกโจทก์นาย ประชุม รั ตน เพียรจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน พ.ศ.2515 ข้อ 10 วรรค 2จำเลยจ้างโจทก์เป็นครูในโรงเรียนของจำเลย ต่อมาจำเลยเลิกจ้างโจทก์ และไม่จ่ายค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีโดยอ้างว่าโจทก์ได้หยุดแล้วในตอนปิดเทอมภาคการศึกษาดังนี้ ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยฯ เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ10 ระบุให้นายจ้างเป็นผู้กำหนดล่วงหน้าให้มีวันหยุดพักผ่อนประจำปี แต่ข้อเท็จจริงไม่ปรากฏว่านายจ้างได้กำหนดล่วงหน้าให้วันปิดเทอมเป็นวันหยุดพักผ่อนประจำปีจึงจะถือเป็นวันหยุดพักผ่อนประจำปีมิได้ แม้โจทก์ได้หยุดมากกว่าปีละหกวันตามข้อกำหนดของประกาศกระทรวงมหาดไทยฯ ข้อ 10 ก็ตาม.โจทก์ทั้งสิบเจ็ดฟ้องว่าเดิมเป็นลูกจ้างประจำของจำเลยโดยเป็นครูในโรงเรียนของจำเลยต่อมาจำเลยเลิกจ้างโจทก์ทั้งสิบเจ็ดอ้างเหตุผลว่าเนื่องจากมีนักเรียนน้อยการกระทำของจำเลยเป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมและจำเลยมิได้ให้โจทก์ทั้งสิบเจ็ดมีวันหยุดพักผ่อนประจำปี โจทก์ทั้งสิบเจ็ดจึงมีสิทธิได้รับค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีขอให้ศาลบังคับจำเลยรับโจทก์ทั้งสิบเจ็ดเข้าทำงานโดยให้ตำแหน่งหน้าที่และอัตราค่าจ้างเดิมกับให้จ่ายค่าจ้างนับแต่วันเลิกจ้างจนถึงวันที่รับโจทก์ทั้งสิบเจ็ดกลับเข้าทำงานหากไม่ยอมรับกลับเข้าทำงานขอให้ศาลบังคับจำเลยจ่ายค่าเสียหายค่าเสียผลประโยชน์อื่นค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีและค่าสูญเสียผลประโยชน์จากการเริ่มทำงานใหม่พร้อมดอกเบี้ย จำเลยให้การว่าการเลิกจ้างโจทก์ทั้งสิบเจ็ดมิใช่การเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมโจทก์ไม่มีสิทธิเรียกร้องขอกลับเข้าทำงานและเรียกค่าเสียหายจำเลยจั