เบี้ยเลี้ยงเหมาจ่ายที่จ่ายให้พนักงานที่ต้องเดินทางไปปฏิบัติงานต่างจังหวัดเป็นประจำ ถือเป็นค่าจ้างหรือไม่ และอายุความฟ้องเรียกดอกเบี้ย
เบี้ยเลี้ยงที่จ่ายเป็นจำนวนแน่นอนและเป็นการเหมาจ่ายเพื่อตอบแทนการทำงานในเวลาปกติ ถือเป็นค่าจ้างตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ข้อ 2 ต้องนำมารวมเป็นฐานในการคำนวณค่าชดเชย และการฟ้องเรียกดอกเบี้ยภายใน 5 ปีนับแต่วันที่เริ่มคิดดอกเบี้ยถึงวันฟ้อง ไม่ขาดอายุความตาม ป.พ.พ. มาตรา 166
พิพากษายืนตามศาลแรงงานกลาง
โจทก์เป็นพนักงานส่งเสริมการขาย ต้องออกไปปฏิบัติงานในต่างจังหวัดทุกเดือน เดือนละประมาณ 19 วัน จำเลยจ่ายเบี้ยเลี้ยงเหมาจ่ายวันละ 240 บาท เป็นจำนวนแน่นอน ต่อมาจำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่มีความผิด โจทก์ฟ้องคดีเมื่อวันที่ 29 เมษายน 2530 ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยชำระดอกเบี้ยตั้งแต่วันที่ 29 เมษายน 2525
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4213 - 4214/2530นายประดิษฐ์ บุญยะปานะสาร กับพวกโจทก์บริษัทเจริญโภคภัณฑ์เกษตรอุตสาหกรรม จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 166 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน พ.ศ.2515 ข้อ 2, ข้อ 46โจทก์เป็นพนักงานส่งเสริมการขาย ต้องออกไปปฏิบัติงานในต่างจังหวัดทุกเดือน เดือนละประมาณ 19 วันในการออกปฏิบัติหน้าที่ในต่างจังหวัดจำเลยจะจ่ายเบี้ยเลี้ยงอันได้แก่ค่าโรงแรมและค่าอาหารให้แก่โจทก์ วันละ 240 บาท ซึ่งเป็นจำนวนแน่นอนและเป็นการเหมาจ่าย ดังนี้ เบี้ยเลี้ยงที่จำเลยจ่ายให้โจทก์ดังกล่าวถือว่าเป็นค่าจ้างตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ข้อ 2 ต้องนำมารวมเป็นฐานในการคำนวณค่าชดเชยด้วยโจทก์ฟ้องคดีเมื่อวันที่ 29 เมษายน 2530 ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยชำระดอกเบี้ยในต้นเงินที่ค้างชำระแก่โจทก์ตั้งแต่วันที่ 29 เมษายน 2525 ซึ่งเมื่อนับถึงวันฟ้องแล้วยังไม่เกิน 5 ปี จึงชอบด้วยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 166 แล้วคดีสองสำนวนนี้ศาลแรงงานกลางรวมพิจารณาพิพากษาเข้าด้วยกันโจทก์ทั้งสองฟ้องว่าจำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำได้รับค่าจ้างเป็นเงินเดือนและค่าครองชีพ นอกจากนี้โจทก์ยังได้รับเบี้ยเลี้ยงจากจำเลยอีกคนละ 240 บาทต่อวัน ซึ่งจำเลยจ่ายให้เป็นประจำและแน่นอน ต่อมาจำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่มีความผิด โจทก์ทั้งสองมีสิทธิได้รับค่าชดเชย สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า ค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อนประจำปีเป็นเงินคนละ 52,260 บาท แต่จำเลยจ่ายให้โจทก์เพียงบางส่วน ยังขาดอยู่อีกคนละ 39,660 บาท ขอให้บังคับจำเลยจ่ายเงินจำนวนดังกล่าวแก่โจทก์ทั้งสองพร้อมดอกเบี้ยตามกฎหมายนับแต่วันเลิกจ้างจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยทั้งสองสำนวนให้การว่า จำเลยจ่ายค่าโรงแรม ค่