สิทธิได้รับค่าครองชีพ ค่าจ้างวันหยุดตามประเพณี และเบี้ยขยันของลูกจ้างประจำรายวันในช่วงนัดหยุดงานและกลับเข้าทำงานตามข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้าง
ค่าครองชีพถือเป็นค่าจ้างตอบแทนการทำงาน เมื่อลูกจ้างมิได้ทำงานย่อมไม่มีสิทธิได้รับค่าครองชีพในส่วนที่มิได้ทำงาน การหยุดพักผ่อนประจำปีโดยได้รับอนุมัติจากนายจ้างไม่ถือเป็นการลาหยุดหรือขาดงาน จึงไม่ตัดสิทธิเบี้ยขยัน
พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลางที่ให้จำเลยจ่ายเบี้ยขยันแก่โจทก์บางคน และให้ยกฟ้องโจทก์ในส่วนค่าครองชีพและค่าจ้างวันหยุดตามประเพณี
โจทก์เป็นลูกจ้างประจำรายวัน นัดหยุดงานและทำข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างเมื่อวันที่ 3 ธันวาคม 2529 โดยให้มีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 3 ธันวาคม 2529 และกลับเข้าทำงานในวันที่ 8 ธันวาคม 2529 โจทก์มิได้ทำงานระหว่างวันที่ 3 ถึง 7 ธันวาคม 2529 ซึ่งรวมถึงวันหยุดตามประเพณีวันที่ 5 ธันวาคม 2529
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4217/2530นายศิริชัย สิงห์ทิศ กับพวกโจทก์บริษัทโรงงานส่งเสริมไทยอุตสาหกรรม จำกัดจำเลย พ.ร.บ.แรงงานสัมพันธ์ พ.ศ.2518 ม. 10, ม. 22 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน พ.ศ.2515 ข้อ 10ข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างที่กำหนดว่านายจ้างจะต้องจ่ายค่าครองชีพเป็นเงินจำนวนหนึ่งต่อเดือนนั้น มิได้หมายความว่านายจ้างจะต้องจ่ายค่าครองชีพตามกำหนดเต็มจำนวน ถึงแม้ลูกจ้างมิได้ทำงานให้แก่นายจ้างก็ตามโจทก์สามร้อยแปดสิบสามคนเป็นลูกจ้างประจำรายวันของจำเลยมีสิทธิได้รับค่าจ้างเฉพาะวันที่มาทำงาน โจทก์ทั้งหมดนัดหยุดงานแล้วตกลงกันได้และทำข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างขึ้นโดยให้มีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 3 ธันวาคม 2529 แต่จะกลับเข้าทำงานตามปกติในวันที่ 8 ธันวาคม 2529 ดังนี้ เมื่อโจทก์ทั้งหมดมิได้ทำงานระหว่างวันที่ 3 ถึงวันที่ 7 ธันวาคม 2529 ซึ่งไม่มีสิทธิได้รับค่าจ้างรายวันแล้วก็ย่อมไม่มีสิทธิได้รับค่าครองชีพเฉพาะส่วนที่มิได้ทำงานจากจำเลย และเมื่อวันที่ 5ธันวาคม 2529 เป็นวันหยุดตามประเพณีซึ่งอยู่ในช่วงระยะเวลาที่โจทก์ยังมิได้ทำงานให้แก่จำเลย โจทก์ย่อมไม่มีสิทธิได้รับค่าจ้างสำหรับวันหยุดตามประเพณีด้วยการหยุดพักผ่อนประจำปีตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงาน ข้อ 10 โดยได้รับอนุมัติจากนายจ้างแล้วมิใช่เป็นการลาหยุด หรือเป็นเรื่องการขาดงานอันเป็นผลต่อหลักเกณฑ์ของการพิจารณาจ่ายเบี้ยขยันตามระเบียบข้อบังคับของนายจ้างโจทก์ทั้งสามร้อยแปดสิบสามคนฟ้องว่า โจทก์ทั้งหมดเป็นลูกจ้างประจำของจำเลย โจทก์เป็นสมาชิกสหภาพแรงงานส่งเสริมสิ่งทอไทย เมื่อวันที่ 29 สิงหาคม 2529สหภาพแรงงานส่งเสริมสิ่งทอไทยได้ยื่นข้อเรียกร้องต่อจำเลยและได้ทำข้อตกลงเกี่ยวกั