ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 8306/2548นางละมัย เหล่ากลาง กับพวกโจทก์นายรวย ดีดพิมายจำเลย ป.พ.พ. ม. 531เหตุเกิดขึ้นเนื่องจากความขัดแย้งเรื่องที่ดินระหว่างกันทำให้จำเลยมีโทสะด่าว่าโจทก์ที่ 1 และที่ 2 ซึ่งเป็นญาติห่าง ๆ กับจำเลยด้วยถ้อยคำหยาบคายว่า "อีพวกดอกทองไม่ต้องมายุ่งเรื่องของกู พวกมึงก็ดอกทองเหมือนกัน" ซึ่งโดยวิสัยของบุคคลระดับชาวบ้านเช่นนี้ใช่ด่าว่ากัน แม้ถ้อยคำจะไม่สุภาพและไม่สมควรที่จำเลยจะกล่าวต่อโจทก์ที่ 1 และที่ 2 แต่ก็ยังไม่อาจรับฟังได้ถึงขั้นว่าจำเลยมีเจตนาหมิ่นประมาทโจทก์ทั้งห้าอย่างร้ายแรง อันจะเป็นเหตุประพฤติเนรคุณต่อโจทก์ทั้งห้าเสียทีเดียว โจทก์ทั้งห้าจึงยังไม่มีเหตุเพียงพอที่จะเรียกถอนคืนการให้ที่ดินได้โจทก์ทั้งห้าฟ้องว่า โจทก์ที่ 1 เป็นมารดาโจทก์ที่ 2 ถึงที่ 5 โจทก์ทั้งห้าเป็นผู้ครอบครองที่ดินตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์เลขที่ 174 เนื้อที่ 18 ไร่ 1 งาน 9 ตารางวา เมื่อวันที่ 6 มกราคม 2537 โจทก์ทั้งห้าจดทะเบียนแบ่งแยกที่ดินดังกล่าวบางส่วนเนื้อที่ 1 งาน 64 ตารางวา ให้แก่จำเลยโดยเสน่หา ตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์ เลขที่ 2368 ภายหลังเปลี่ยนเป็นโฉนดที่ดินเลขที่ 60772 มีเนื้อที่ 1 งาน 35 ตารางวา ต่อมาเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม 2544 จำเลยได้ด่าโจทก์ที่ 1 และที่ 2 ว่า "อีพวกดอกทอง ไม่ต้องมายุ่งเรื่องของกู พวกพึงก็ดอกทองเหมือนกัน" คำว่า พวกมึงหมายถึงโจทก์ทั้งห้า ซึ่งเป็นการหมิ่นประมาทโจทก์ทั้งห้าอย่างร้ายแรง อีกทั้งจำเลยยังแจ้งความต่อเจ้าพนักงานตำรวจให้จับกุมโจทก์ที่ 2 ดำเนินคดีโดยกล่าวว่าโจทก์ที่ 2 บุกรุกที่ดินแปลงดังกล่าวของจำเลย การกระทำของจำเลยเป็นการประพฤติเนรคุณต่อโจทก์ทั้งห้าจึงขอเรียกถอนคืนการให้ที่ดินแก่จำเลย ขอให้บังคับจำเลยส่งมอบที่ดิน