ฎีกาที่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1612/2528

ประเด็นกฎหมาย

โจทก์ซึ่งเป็นลูกจ้างของการท่าอากาศยานแห่งประเทศไทยมีอำนาจฟ้องเรียกค่าชดเชยและขอให้รับกลับเข้าทำงานตามกฎหมายคุ้มครองแรงงานและพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรง

หลักกฎหมาย

พระราชบัญญัติการท่าอากาศยานแห่งประเทศไทย มาตรา 6 บัญญัติให้กิจการของการท่าอากาศยานไม่ต้องตกอยู่ภายใต้บังคับแห่งกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองแรงงานและกฎหมายว่าด้วยแรงงานสัมพันธ์ แต่พนักงานและลูกจ้างต้องได้รับการคุ้มครองไม่น้อยกว่าที่กำหนดในกฎหมายคุ้มครองแรงงาน อย่างไรก็ตาม มาตรา 6 เป็นเพียงกำหนดสิทธิของลู

คำวินิจฉัย

โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องจำเลย พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลางที่ยกฟ้อง

ข้อเท็จจริงสำคัญ

โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลย ถูกไล่ออกจากงานโดยอ้างว่าไม่มีความผิด และไม่ได้รับค่าชดเชย จำเลยให้การว่าโจทก์ละทิ้งหน้าที่เกินสามวันทำการ เป็นการผิดวินัยร้ายแรง จึงปลดออกตามข้อบังคับ คดีไม่มีข้อโต้แย้งว่าข้อบังคับของจำเลยกำหนดสิทธิของโจทก์น้อยกว่าที่กฎหมายคุ้มครองแรงงานบัญญัติ

กฎหมายที่เกี่ยวข้อง

เนื้อหาคำพิพากษา (บางส่วน)

ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1612/2528นายเสรี นาคแก้วโจทก์การท่าอากาศยานแห่งประเทศไทยจำเลย ป.วิ.พ. ม. 55 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 49 พ.ร.บ.การท่าอากาศยานแห่งประเทศไทย พ.ศ.2522 ม. 6 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46พระราชบัญญัติการท่าอากาศยานแห่งประเทศไทย พุทธศักราช 2522มาตรา 6 บัญญัติให้กิจการของการท่าอากาศยานไม่ตกอยู่ใต้บังคับแห่งกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองแรงงานและกฎหมายว่าด้วยแรงงานสัมพันธ์โจทก์ฟ้องโดยอาศัยสิทธิของประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงานอันเป็นกฎหมายคุ้มครองแรงงานและอาศัยสิทธิตามพระราชบัญญัติ จัดตั้งศาลแรงงานฯ พ.ศ.2522 มาตรา 49 ซึ่งเป็นกฎหมายที่มุ่งหมาย จะให้ความคุ้มครองแก่ลูกจ้างนอกเหนือจากที่มีอยู่แล้วตามกฎหมายคุ้มครองแรงงานและกฎหมายแรงงานสัมพันธ์ถือได้ว่าเป็นส่วนหนึ่งของกฎหมายคุ้มครองแรงงานเมื่อคดีนี้ไม่มีข้อโต้แย้งว่าข้อบังคับการท่าอากาศยานแห่งประเทศไทยกำหนดสิทธิของโจทก์ให้ได้รับความคุ้มครองแรงงานน้อยกว่าที่กฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองแรงงานบัญญัติไว้โจทก์ จึงไม่มีอำนาจฟ้องโจทก์ฟ้องว่าจำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำ จำเลยไล่โจทก์ออกจากงานโดยโจทก์ไม่มีความผิด เป็นการไล่ออกอย่างไม่เป็นธรรม และไม่จ่ายค่าชดเชยให้โจทก์ ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยและรับโจทก์กลับเข้าทำงานจำเลยให้การว่า โจทก์ละทิ้งหน้าที่ติดต่อกันเป็นเวลาเกินกว่าสามวันทำการอันเป็นการกระทำผิดวินัยอย่างร้ายแรง จำเลยจึงปลดโจทก์ออกจากงานตามข้อบังคับของจำเลยกิจของจำเลยไม่ต้องตกอยู่ใต้บังคับของกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองแรงงานและกฎหมายว่าด้วยแรงงานสัมพันธ์ตามมาตรา 6 แห่งพระราชบัญญัติการท่าอากาศยานแห่งประเทศไทย พุทธศักราช 2522ศาลแ