ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 706/2529นาย สมชัย พึ่งยนต์โจทก์บริษัท โชว์แสงกลอนประตู จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47 พ.ร.บ.แรงงานสัมพันธ์ พ.ศ.2518 ม. 10, ม. 11 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 49เลิกจ้างเพราะการปฏิบัติงานไม่เป็นที่พอใจไม่เข้าหลักเกณฑ์ตามกฎหมายที่จะไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย ข้อความในสัญญาประนีประนอมยอมความที่จำเลยรับโจทก์กลับเข้าทำงานใหม่มิได้กล่าวถึงอายุการทำงานว่าจะนับต่อกับอายุการทำงานเดิมหรือไม่ต้องเริ่มนับอายุการทำงานใหม่.โจทก์ฟ้องว่าเป็นลูกจ้างประจำของจำเลย ต่อมาจำเลยเลิกจ้างโจทก์ โจทก์จึงฟ้องจำเลยต่อศาลแรงงานกลางว่าเลิกจ้างไม่เป็นธรรมในที่สุดตกลงกันได้โดยจำเลยรับโจทก์เข้าทำงานใหม่ แต่แล้วจำเลยเลิกจ้างโจทก์อีกด้วยเหตุผลส่วนตัว เป็นการเลิกจ้างไม่เป็นธรรม แต่ไม่ขอกลับเข้าทำงานต่อไปขอเรียกค่าเสียหายและค่าชดเชยกับเงินอื่น ๆจำเลยให้การว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะโจทก์จงใจทำให้จำเลยเสียหาย มิได้กลั่นแกล้ง ตามอายุการทำงานใหม่ของโจทก์ โจทก์ทำงานไม่ครบ 1 ปี จำเลยจึงไม่ต้องชำระค่าเสียหายและค่าชดเชยศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า ต้องนับอายุการทำงานของโจทก์ใหม่ตามสัญญาประนีประนอมยอมความรวมเข้ากับเวลาทำงานเดิม แต่น่าเชื่อว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะโจทก์ปฏิบัติหน้าที่บกพร่อง ถือไม่ได้ว่าเป็นการเลิกจ้างไม่เป็นธรรม พิพากษาให้จำเลยชำระค่าชดเชย 75,000บาท สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า 12,500 บาท ค่าทำงาน (ที่ถูกคือค่าจ้าง) วันหยุดพักผ่อนประจำปี 208,30 บาท รวมเป็นเงิน87,708.30 บาทแก่โจทก์โจทก์และจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่าตามเอกสารที่โจทก์ส่งศาลปรากฏว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะการปฏิบัติงานไม่เป