ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3895/2528นาย สำเริง โกญจนาทโจทก์บริษัท เค.แอล.เอ็ม. รอยัลดัช แอร์ไลน์จำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 2, ข้อ 46ข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยกำหนดว่าลูกจ้างซึ่งทำงานที่ ท่าอากาศยานดอนเมืองจะได้รับเงินช่วยค่าอาหารเดือนละ 600 บาท เงินช่วยค่าพาหนะเดือนละ 350 บาท หากแต่งเครื่องแบบของบริษัท จำเลยจะได้รับเงินช่วยค่าซักรีดเดือนละ150 บาทดังนี้ เห็นได้ว่า ลูกจ้างซึ่งทำงานที่ท่าอากาศยานดอนเมืองต้องเสียค่าอาหารค่าพาหนะ มากกว่าลูกจ้างซึ่งทำงานที่หน่วยงานอื่นหรือต้องเสียค่าซักเครื่องแบบซึ่งเป็นเครื่องแบบของจำเลยจำเลยจึงจ่ายเงินช่วยเหลือดังกล่าวเพื่อชดเชย ค่าใช้จ่ายนั้นๆ หาใช่เป็นการจ่ายตอบแทนการทำงานไม่เงินดังกล่าว จึงไม่เป็นค่าจ้างจำเลยจ่ายเงินเดือนเดือนที่ 13 ในเดือนธันวาคมของแต่ละปีให้ลูกจ้างตามข้อบังคับฯ โดยไม่มีการทำงานในเดือนที่13 เงินเดือน เดือนที่ 13 จึงเป็นการจ่ายให้เพื่อแสดงน้ำใจและเพื่อให้เกิด ความสัมพันธ์อันดีระหว่างนายจ้างกับลูกจ้างไม่เป็นการตอบแทน การทำงานโดยตรงจึงไม่เป็นค่าจ้างโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลย ได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายเดือนละ 20,270 บาท ค่าอาหารเดือนละ 600 บาท ค่ารถเดือนละ 500 บาทค่าซักผ้าเดือนละะ 150 บาท และเงินเดือนเดือนละ 13 ปีละ 1 ครั้ง เป็นเงิน20,270 บาท รวมเป็นเงินเดือนหรือค่าจ้างครั้งสุดท้ายเดือนละ 23,313.33 บาทต่อมาจำเลยให้โจทก์ออกจากงานเนื่องจากเกษียณอายุ โจทก์มีสิทธิได้รับบำเหน็จได้รับบำเหน็จตามข้อบังคับคิดจากเงินเดือนเดือนสุดท้ายคูณด้วย 36 ปี จำเลยไม่จ่ายให้แก่โจทก์และต้องจ่ายดอกเบี้ย โจทก์มีสิทธิได้รับค่าชดเชยเท่ากับค่าจ้างครั้งสุดท้าย 180 วัน และยังมี