ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7113/2542นาง คำหม๊อก หิรัญญากาศ กับพวกโจทก์นาย แก้ว บุญนุ่มจำเลย ป.พ.พ. ม. 1387 ป.วิ.พ. ม. 143, ม. 272ตามคำพิพากษาได้ระบุว่าที่ดินของจำเลยตามเส้นสีเขียวด้านที่ติดกับลำห้วยน้ำใสยาว 25 เมตร ตามแผนที่พิพาทเป็นทางภารจำยอม ย่อมหมายถึงเส้นสีเขียวด้านที่ติดกับลำห้วยน้ำใสเท่านั้น หาได้หมายถึงเส้นสีเขียวในแผนที่สังเขปด้านทิศตะวันตกอีกเส้นหนึ่งที่อยู่ถัดไปไม่ เมื่อคำพิพากษานั้นไม่กำหนดความกว้างของทางพิพาทที่ตกเป็นภารจำยอมนั้นไว้ ศาลก็ย่อมกำหนดความกว้างของทางเดินพิพาทนั้นได้เพื่อให้การบังคับคดีตามคำพิพากษาได้ดำเนินไปได้อย่างถูกต้องตามความเป็นจริง ที่ดินของจำเลยด้านทิศตะวันออกติดลำห้วยน้ำใส บริเวณริมห้วยมีทางพิพาทซึ่งเป็นทางเดินระยะทางยาวประมาณ 25 เมตร เมื่อทางภารจำยอมเป็นเพียงทางเดินเท่านั้น ทางพิพาทดังกล่าวจึงไม่จำเป็นต้องมีความกว้างตามที่ระบุไว้ในแผนที่พิพาท ศาลย่อมใช้ดุลพินิจกำหนดความกว้างของทางพิพาทที่ตกเป็นภารจำยอมไว้เพียง 1.50 เมตร ได้คดีสืบเนื่องมาจากศาลฎีกามีคำพิพากษาถึงที่สุดว่า ที่ดินของจำเลยตามเส้นสีเขียวด้านที่ติดกับลำห้วยน้ำใสยาว 25 เมตร ตามแผนที่สังเขปเอกสารหมาย จ.6 เป็นทางภารจำยอม ให้จำเลยไปจดทะเบียน ถ้าไม่ปฏิบัติให้ถือคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของจำเลย ให้จำเลยรื้อถอนสิ่งกีดขวางบนทางภารจำยอมออกไปห้ามมิให้จำเลยกระทำการใด ๆ อันเป็นการขัดขวางการใช้สิทธิในทางภารจำยอมของโจทก์ที่ 1 และที่ 2 ในการบังคับคดี เจ้าพนักงานบังคับคดีดำเนินการเปิดทางภารจำยอมด้านทิศเหนือกว้าง 2.50 เมตร ทิศใต้กว้าง 7 เมตร ทิศตะวันออกยาว 40.50 เมตร ทิศตะวันตกยาว 39.70 เมตร ตามบันทึกการบังคับคดีลงวันที่ 16 กรกฎาคม 2540จำเลยยื่นคำร้องว่า เจ้าพนักงานบังคับค