ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 765/2527นายฮั่น แซ่ตั้ง กับพวกโจทก์นายมหา ธเนศวาณิชย์จำเลย ป.วิ.พ. ม. 48, ม. 138, ม. 143, ม. 183, ม. 243 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 31, ม. 38, ม. 56 ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 103 พ.ศ.2515 ข้อ 7โจทก์ทั้งเจ็ดคนและจำเลยตกลงท้ากันให้ศาลแรงงานวินิจฉัยว่า การที่ ร. ค้างชำระค่าจ้างโจทก์นั้นจำเลยจะต้องรับผิดด้วยหรือไม่ ถ้าจำเลยไม่ต้องรับผิดโจทก์ยอมแพ้คดี ถ้าต้องรับผิดจำเลยยอมใช้ค่าจ้างตามฟ้อง เมื่อศาลแรงงานวินิจฉัยว่าจำเลยต้องรับผิดใช้ค่าจ้างแก่โจทก์ตามประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 103 ข้อ 7 จำเลยก็ต้องแพ้คดีตามคำท้าหาจำต้องวินิจฉัยว่าลักษณะคดีเป็นจ้างทำของหรือจ้างแรงงานไม่ แต่เมื่อปรากฏว่าศาลแรงงานมิได้พิพากษาให้จำเลยชำระค่าจ้างแก่โจทก์ที่ 5 ซึ่งร่วมท้าด้วย เป็นการไม่ถูกต้อง ศาลฎีกาพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าจ้างแก่โจทก์ที่ 5 ด้วยในวันท้ากันดังกล่าวศาลแรงงานจดรายงานกระบวนพิจารณาว่าโจทก์จำเลยและทนายจำเลยมาศาล แต่ไม่มีลายมือชื่อโจทก์ที่1 ในรายงานนั้น และไม่แจ้งว่าโจทก์ที่ 1 ไม่มาศาลคำท้าจะมีผลผูกพันโจทก์ที่ 1 ด้วยหรือไม่ ข้อเท็จจริงยังไม่เพียงพอแก่การวินิจฉัย ศาลฎีกาย้อนสำนวนไปให้ศาลแรงงานดำเนินการพิจารณาในข้อนี้แล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดีโจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์ทุกคนเป็นลูกจ้างประจำ จำเลยค้างชำระค่าจ้างโจทก์ทุกคน ของให้จำเลยจ่ายค่าจ้างค้างชำระแก่โจทก์ที่ 1 ถึงที่ 7จำเลยให้การว่า จำเลยไม่เคยค้างค่าจ้างโจทก์ โจทก์ไม่ใช่ลูกจ้างของจำเลยโจทก์เป็นลูกจ้างของนายรินทองซึ่งจำเลยได้ว่าจ้างเหมางานให้ไป จำเลยไม่เคยค้างค่าจ้างนายรินทอง ขอให้ยกฟ้องในวันนัดพิจารณาจำเลยแถลงว่า จำเลยไม่เคยเป็นนายจ้างของโจทก์จำเลยรับเหมางาน