ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1713/2527นางอนงค์ ทองตรีฯ กับพวกโจทก์คุรุสภา กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 55, ม. 177 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 37, ม. 39 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน พ.ศ.2515 ข้อ 10, ข้อ 32ลูกจ้างไม่เคยยื่นความจำนงขอหยุดพักผ่อนประจำปีตามสิทธิของตนมาก่อน และไม่ปรากฏว่านายจ้างปฏิเสธมิให้ลูกจ้างหยุดพักผ่อนประจำปี ดังนี้ นายจ้างยังมิได้โต้แย้งสิทธิของลูกจ้าง ลูกจ้างจึงไม่มีอำนาจฟ้อง ส่วนที่นายจ้างให้การว่าลูกจ้างไม่มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีเพราะมีวันลา เกินกำหนดเป็นเพียงข้อต่อสู้ที่ยกขึ้นภายหลังลูกจ้างฟ้องคดีแล้ว จะถือเป็นข้ออ้างว่านายจ้างโต้แย้งสิทธิของลูกจ้างหาได้ไม่โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างของจำเลย โจทก์มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีแต่จำเลยไม่อนุญาตให้โจทก์หยุดพักผ่อนประจำปีโดยอ้างว่าขัดต่อระเบียบของจำเลย ขอให้ศาลพิพากษาบังคับจำเลยอนุญาตให้โจทก์หยุดพักผ่อนประจำปีถ้าจำเลยไม่อนุญาตให้ใช้ค่าเสียหายเท่ากับอัตราค่าจ้างทำงานในวันหยุดพร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยให้การว่า โจทก์ไม่เคยยื่นความจำนงขอหยุดพักผ่อนประจำปี และจำเลยก็ไม่เคยโต้แย้งสิทธิของโจทก์ โจทก์ย่อมไม่มีอำนาจฟ้อง อย่างไรก็ตามโจทก์มีวันลาเกินกำหนดตามระเบียบของจำเลย จึงไม่มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีขอให้ยกฟ้องโจทก์ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า แม้โจทก์จะมิได้ยื่นความจำนงขอหยุดพักผ่อนประจำปี แต่ตามคำให้การของจำเลยปฏิเสธว่า โจทก์ไม่มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีเพราะขัดต่อระเบียบของจำเลยนั้น เป็นการโต้แย้งสิทธิของโจทก์ โจทก์จึงมีอำนาจฟ้อง โจทก์ลาเกินกว่ากำหนดที่ระบุในระเบียบของจำเลย จึงไม่มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีตามกำหนดในระเบียบ คงมีสิทธิหยุดพั