เมื่อจำเลยได้รับอนุญาตให้ขยายเวลาทำงานปกติออกไป ลูกจ้างที่ทำงานเกินเวลาปกติมีสิทธิได้รับค่าจ้างสำหรับเวลาที่ขยายออกไปหรือไม่ และเบี้ยเลี้ยงที่จ่ายให้ถ
แม้ลูกจ้างไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลาตามข้อ 36 ของประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน แต่เมื่อนายจ้างได้รับอนุญาตให้ขยายเวลาทำงานปกติออกไป นายจ้างต้องจ่ายค่าจ้างสำหรับเวลาที่ขยายออกไปนั้น และเบี้ยเลี้ยงที่นายจ้างจ่ายให้สำหรับเวลาที่เกินปกติถือเป็นค่าจ้างส่วนหนึ่ง
พิพากษายกคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง ให้ศาลแรงงานกลางพิจารณาในเรื่องจำนวนวันทำงานของโจทก์ เพื่อใช้ในการคำนวณค่าจ้าง แล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดี
โจทก์เป็นพนักงานของจำเลยตำแหน่งนายท่า ทำงานวันละ 10 ชั่วโมง เกินเวลาทำงานปกติวันละ 2 ชั่วโมง จำเลยได้รับอนุญาตให้ขยายเวลาทำงานปกติ และจ่ายเบี้ยเลี้ยงให้โจทก์สำหรับ 2 ชั่วโมงที่เกินปกติ
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2090/2527นายเจือ เตมียเสน กับพวกโจทก์องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน พ.ศ.2515 ข้อ 4, ข้อ 36(2), ข้อ 36(3)งานที่โจทก์ทำมีลักษณะเป็นงานขนส่ง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ข้อ 3(2) ซึ่งกำหนดเวลาทำงานปกติของลูกจ้างไว้ 8 ชั่วโมง แต่จำเลยได้รับอนุญาตจากอธิบดีกรมแรงงานให้ลูกจ้างทำงานเกินกำหนดเวลาตามปกติ ถือได้ว่าเป็นการขยายกำหนดเวลาทำงานตามปกติออกไป แม้โจทก์จะไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลาตามข้อ 36 แต่จำเลยก็มีหน้าที่ต้องจ่ายค่าจ้างให้แก่โจทก์สำหรับเวลาทำงานที่ขยายออกไป 2 ชั่วโมงนั้น หาใช่ลูกจ้างไม่มีสิทธิรับค่าล่วงเวลา แล้วจะถูกตัดสิทธิมิให้รับค่าจ้างธรรมดาไปด้วยไม่โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นพนักงานของจำเลยตำแหน่งนายท่าจำเลยให้โจทก์มีหน้าที่ควบคุมการปล่อยรถยนต์โดยสาร จำเลยกำหนดเวลาทำงานโจทก์ไว้เป็นกะ จำเลยกำหนดให้โจทก์ทำงานวันละ 10 ชั่วโมง เกินเวลาทำงานปกติวันละ 2 ชั่วโมง แต่จำเลยมิได้จ่ายค่าตอบแทนให้โจทก์ โจทก์มีสิทธิจะได้รับค่าตอบแทนในกรณีที่จำเลยให้โจทก์ทำงานเกินเวลาทำงานปกติ ขอให้จำเลยจ่ายค่าจ้างในส่วนที่เกินเวลาทำงานแก่โจทก์จำเลยให้การว่า ลักษณะงานในกิจการของจำเลยคือ "งานขนส่ง" ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย ซึ่งกำหนดให้ลูกจ้างทำงานวันละ 8 ชั่วโมง และให้ทำงานล่วงเวลาได้โดยไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลา ทั้งนี้เว้นแต่นายจ้างจะตกลงจ่ายให้ จำเลยได้รับอนุญาตจากอธิบดีกรมแรงงานให้ลูกจ้างทำงานล่วงเวลาได้ โจทก์ทำงาน 8 ชั่วโมงแรกได้รับเงินเดือน ค่าครองชีพและเบี้ยขยัน ส่วน 2 ชั่วโมงหลังได้รับเบี้ยเลี้ยง เบี้ยเลี้ยงดังกล่าวไม่ใช่ค่าจ้างโจทก์ไม่มีสิทธินำมาเป็นฐานคำนวณรวมกั