การเลิกจ้างเพราะลูกจ้างป่วยไม่อาจปฏิบัติงานได้เป็นข้อยกเว้นไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยหรือไม่ และศาลมีอำนาจคำนวณค่าชดเชยโดยใช้อัตราค่าจ้างขั้นต่ำตามกฎหมายแม้โ
การเลิกจ้างเพราะลูกจ้างป่วยไม่อาจปฏิบัติงานได้ ไม่เข้าข้อยกเว้นตามประกาศกระทรวงมหาดไทย ข้อ 47 นายจ้างจึงต้องจ่ายค่าชดเชย แม้ศาลแรงงานมีอำนาจพิพากษาเกินคำขอบังคับเพื่อความเป็นธรรมตามมาตรา 52 แต่เมื่อโจทก์ฟ้องเรียกค่าชดเชยโดยใช้ค่าจ้างที่ได้รับจริงเป็นฐานโดยสมัครใจ มิได้พลั้งพลาดผิดหลง จึงไม่สมควรที่ศ
จำเลยต้องจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์ แต่ให้คำนวณจากค่าจ้างสุดท้ายที่โจทก์ได้รับจริงเดือนละ 1,800 บาท เป็นเงิน 10,800 บาท พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์ 10,800 บาท นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง
โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลย ได้รับค่าจ้างสุดท้ายเดือนละ 1,800 บาท จำเลยเลิกจ้างโจทก์เมื่อวันที่ 3 เมษายน 2527 โดยโจทก์ไม่มีความผิด เนื่องจากโจทก์ป่วยไม่อาจปฏิบัติงานได้ โจทก์ฟ้องเรียกค่าชดเชย 10,800 บาท โดยใช้ค่าจ้างสุดท้าย 1,800 บาทเป็นฐานคำนวณ ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชย 11,880 บาท
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2985/2527นายเย็น จงจำรัสโจทก์บริษัทข้าวไทย จำกัดจำเลย พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 52 ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 103 พ.ศ.2515 ข้อ 2(4), ข้อ 8 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน พ.ศ.2515 ข้อ 46, ข้อ 47 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 6) ลงวันที่ 31กรกฎาคม พ.ศ.2521 ข้อ 2 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ (ฉบับที่ 14) ลงวันที่ 29 กันยายน 2526 ข้อ 3การเลิกจ้างในกรณีลูกจ้างป่วยไม่อาจปฏิบัติงานให้นายจ้างได้นั้น ไม่เข้าข้อยกเว้นตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานฯ ข้อ 47 อันนายจ้างจะเลิกจ้างได้โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย เมื่อลูกจ้างฟ้องเรียกค่าชดเชยตามอัตราค่าจ้างสุดท้ายซึ่งต่ำกว่าอัตราตามกฎหมายมาด้วยความสมัครใจ มิได้พลั้งพลาดผิดหลง จึงยังไม่สมควรที่ศาลจะอ้างความเป็นธรรมนำค่าจ้างที่ลูกจ้างมิได้รับจริงมาเป็นฐานคำนวณให้ลูกจ้างได้รับค่าชดเชยเกินคำขอโจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำ เงินเดือนสุดท้าย 1,200 บาทค่าครองชีพ 600 บาท เมื่อวันที่ 3 เมษายน 2527 จำเลยเลิกจ้างโดยโจทก์ไม่มีความผิดและไม่จ่ายค่าชดเชย ขอศาลพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์ 10,800 บาทพร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยให้การว่า จำเลยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์ เป็นความผิดของโจทก์ที่ไม่รักษาสุขภาพให้แข็งแรงจนเกิดความเจ็บป่วยไม่สามารถทำงานให้จำเลยได้จำเลยจำต้องเลิกจ้างโจทก์เพื่อจ้างคนอื่นต่อไป เมื่อจำเลยเลิกจ้างโจทก์ได้รับบำเหน็จมากกว่าค่าชดเชยที่โจทก์ฟ้อง โจทก์ไม่เคยทวงถามค่าชดเชยจากจำเลยขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า โจทก์มีสิทธิได้รับค่าชด