ฎีกาที่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3400/2527

ประเด็นกฎหมาย

ปัญหาว่าลูกจ้างที่เกษียณอายุและได้รับเงินบำเหน็จตามระเบียบของนายจ้างแล้ว จะมีสิทธิได้รับค่าชดเชยตามกฎหมายอีกหรือไม่ และการยกข้อเท็จจริงใหม่ในชั้นอุทธร

หลักกฎหมาย

การมีอยู่ของระเบียบภายในองค์กรเป็นข้อเท็จจริงที่ต้องนำสืบ ไม่ใช่ข้อกฎหมายที่ศาลรู้เอง เมื่อคู่ความยอมรับกันแล้ว ศาลต้องฟังข้อเท็จจริงตามนั้น การยกข้อเท็จจริงใหม่ในชั้นอุทธรณ์โดยมิได้ว่ากันมาแล้วในศาลแรงงาน ไม่ชอบที่ศาลฎีกาจะรับวินิจฉัย นอกจากนี้ ระเบียบที่กำหนดเงื่อนไขการจ่ายเงินบำเหน็จซึ่งไม่ใช่เงิ

คำวินิจฉัย

พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลางที่ยกฟ้องโจทก์

ข้อเท็จจริงสำคัญ

โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลย ถูกเลิกจ้างเพราะเกษียณอายุ จำเลยจ่ายเงินให้โจทก์ตามระเบียบการจ่ายเงินบำเหน็จและเงินทำขวัญลูกจ้าง พ.ศ. 2502 โดยแยกเป็นค่าชดเชยและเงินบำเหน็จ โจทก์รับว่า ณ เวลาพ้นจากตำแหน่ง ระเบียบดังกล่าวยังใช้บังคับ และโจทก์ได้รับเงินตามนั้นแล้ว

กฎหมายที่เกี่ยวข้อง

เนื้อหาคำพิพากษา (บางส่วน)

ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3400/2527นายถนอม ไกรประสิทธิ์โจทก์องค์การอุตสาหกรรมป่าไม้จำเลย ป.วิ.พ. ม. 84 (1), ม. 225 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 31 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน พ.ศ.2515 ข้อ 46จำเลยจะใช้ระเบียบใดบังคับในองค์การของจำเลยเป็นข้อเท็จจริงไม่ใช่ข้อกฎหมายที่ศาลรู้เอง เมื่อโจทก์ยอมรับว่า ขณะโจทก์พ้นจากตำแหน่ง จำเลยมีระเบียบการจ่ายเงินบำเหน็จและเงินทำขวัญลูกจ้าง พ.ศ. 2502ใช้บังคับ ศาลจำต้องฟังข้อเท็จจริงตามที่คู่ความยอมรับ กัน ดังนั้น การที่โจทก์อุทธรณ์ว่า ระเบียบดังกล่าว ถูกยกเลิกไปแล้วโดยข้อบังคับซึ่งจำเลยกำหนดขึ้นใหม่ จึงเป็นการยกข้อเท็จจริงใหม่ขึ้นมาอุทธรณ์โดยมิได้ว่ากัน มาแล้วในศาลแรงงาน ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยโจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำ ต่อมาจำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะเกษียณอายุโดยไม่จ่ายค่าชดเชย ขอให้ศาลพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยพร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์จำเลยให้การว่า การที่โจทก์พ้นจากตำแหน่งเพราะเกษียณอายุเป็นการออกจากงานไปตามผลของพระราชบัญญัติกำหนดเกษียณอายุของผู้ทำงานในองค์การของรัฐฯ และถือว่าเป็นการจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาการจ้างไว้แน่นอน อย่างไรก็ตามจำเลยจ่ายเงินให้แก่โจทก์แล้ว โดยแยกเป็นค่าชดเชยและเงินบำเหน็จ ซึ่งเป็นการจ่ายตามระเบียบการจ่ายเงินบำเหน็จและเงินทำขวัญลูกจ้าง พ.ศ. 2502 ข้อ 4.5 ตามเอกสารท้ายคำให้การ โดยถือว่าค่าชดเชยเกลื่อนกลืนอยู่กับเงินบำเหน็จแล้ว จำเลยจึงไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยอีก ขอให้ยกฟ้องโจทก์วันนัดพิจารณา โจทก์แถลงรับว่าคำสั่งและระเบียบตามเอกสารท้ายคำให้การ เป็นคำสั่งและระเบียบที่จำเลยใช้บังคับในขณะที่โจทก์พ้นจากตำแหน่ง และโจทก์ได้รับเงินตามค