ฎีกาที่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3506/2527

ประเด็นกฎหมาย

เวลาที่โจทก์หยุดพักรอกระจกเป็นเวลาพักตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 6 หรือไม่ และโจทก์ทำงานล่วงเวลาหรือไม่

หลักกฎหมาย

กำหนดเวลาทำงานตามปกติหมายถึงเวลาที่ลูกจ้างทำงานอย่างแท้จริง ไม่นับเวลาพักเข้าเป็นเวลาทำงาน จึงต้องนำเวลาพักหักออกจากช่วงระยะเวลาที่ทำงาน

คำวินิจฉัย

โจทก์ไม่ทำงานล่วงเวลา จำเลยไม่ต้องจ่ายค่าล่วงเวลาแก่โจทก์

ข้อเท็จจริงสำคัญ

โจทก์เป็นพนักงานตัดกระจก ทำงานในจุดตัดกระจก ใช้เวลาตัดกระจกประมาณ 50 นาที แล้วหยุดพักรอกระจกที่จะส่งมาใหม่เป็นเวลา 20 นาที ทำสลับกันจนกว่าจะออกกะ กะละ 8 ชั่วโมง 15 นาที โดยโจทก์ต้องขออนุญาตก่อนออกนอกโรงงานในช่วง 20 นาที แต่หลังจากได้รับอนุญาตแล้วใช้เวลาดังกล่าวได้อย่างอิสระ

เนื้อหาคำพิพากษา (บางส่วน)

ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3506/2527นายสรชัย แลบัวโจทก์บริษัทกระจกไทยอาซาฮี จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน พ.ศ.2515 ข้อ 2, ข้อ 3(1), ข้อ 6โจทก์เป็นพนักงานตัดกระจก ทำงานอยู่ในจุดตัดกระจก ใช้เวลาตัดกระจกประมาณ 50 นาที เสร็จแล้วหยุดพักรอกระจกที่จะส่งมาใหม่เป็นเวลา 20 นาที ทำสลับกันเช่นนี้จนกว่าจะออกกะทำงานกะละ 8 ชั่วโมง 15 นาทีกะหนึ่ง ๆ โจทก์จึงมีเวลาพัก 2 ชั่วโมง 20 นาทีเมื่อปรากฏว่าประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานฯข้อ 6 เพียงกำหนดให้นายจ้างจัดให้ลูกจ้างมีเวลาพักเท่านั้นมิได้บังคับว่าจะต้องกำหนดในลักษณะที่เป็นรูปแบบอย่างใดไม่ แม้ระเบียบข้อบังคับว่าด้วยการทำงานของจำเลยจะระบุให้หัวหน้าแผนกเป็นผู้กำหนดเวลาพัก แต่กลับปรากฏว่าจำเลยเป็นผู้กำหนดก็หาทำให้เวลาดังกล่าวไม่ใช่เวลาพักไม่ ที่โจทก์จะต้องขออนุญาตก่อนออกนอกโรงงานในช่วงระยะเวลา 20 นาที ก็เพียงเพื่อให้รู้ว่าระยะเวลาดังกล่าวโจทก์อยู่ที่ใดเท่านั้น หลังจากได้รับอนุญาตแล้วโจทก์ย่อมใช้เวลาดังกล่าวได้อย่างอิสระ จึงถือได้ว่าจำเลยซึ่งเป็นนายจ้างจัดให้โจทก์มีเวลาพักโดยถูกต้องตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง การคุ้มครองแรงงานฯ ข้อ 6 แล้วโจทก์ทำงานกะละ 8 ชั่วโมง 15 นาที กำหนดเวลาทำงานตามปกติย่อมหมายถึงเวลาทำงานอย่างแท้จริง ไม่นับเวลาพักเข้าเป็นเวลาทำงานจึงต้องนำเวลาพัก 20 นาที หักออกจากช่วงระยะเวลาที่โจทก์ทำงานเวลาทำงานตามปกติของโจทก์จึงไม่เกินวันละ 8 ชั่วโมง ถือไม่ได้ว่าโจทก์ทำงานล่วงเวลาโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลย ทำหน้าที่เป็นพนักงานตัดกระจก การทำงานแบ่งออกเป็นกะ วันละ 3 กะ กะละ 8 ชั่วโมง 15 นาทีเกินกว่าเวลาปกติวันละ 15 นาที หรือเกิ