ฎีกาที่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1334/2517

ประเด็นกฎหมาย

การเวนคืนที่ดินเพื่อสร้างทางหลวงเทศบาล: การนำราคาที่ดินที่ทวีขึ้นเพราะการตัดถนนมาหักกับค่าทำขวัญ การกำหนดค่าทำขวัญตาม พ.ร.บ.ทางหลวง พ.ศ. 2482 กับค่าทด

หลักกฎหมาย

พระราชบัญญัติทางหลวง พ.ศ. 2482 ไม่มีบทบัญญัติโดยเฉพาะเกี่ยวกับการหักราคาที่ดินที่ทวีขึ้น จึงต้องบังคับตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2497 มาตรา 14 ซึ่งให้เอาราคาที่สูงขึ้นนั้นหักกับค่าทดแทน จำเลยจึงมีสิทธินำราคาที่ดินที่ทวีขึ้นเพราะการตัดถนนมาหักกับค่าทำขวัญได้ การเรียกค่าทำขวั

คำวินิจฉัย

พิพากษาแก้ว่า ให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชดใช้เงินค่าทำขวัญอสังหาริมทรัพย์ที่ถูกเวนคืนเป็นเงิน 287,300 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีให้โจทก์ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์

ข้อเท็จจริงสำคัญ

ที่ดินของโจทก์ถูกเวนคืนตามพระราชบัญญัติเวนคืนอสังหาริมทรัพย์เพื่อสร้างทางหลวงเทศบาล พ.ศ. 2508 เนื้อที่ 442 ตารางวา การสร้างถนนเพชรบุรีตัดผ่านทำให้ที่ดินส่วนที่เหลือของโจทก์มีราคาสูงขึ้นเป็นพิเศษ โจทก์ขอรับค่าทำขวัญตารางวาละ 1,000 บาท แต่จำเลยเสนอเพียง 200 บาท โจทก์มีหนังสือทวงถามกำหนดเวลาให้จำเลยชำร

กฎหมายที่เกี่ยวข้อง

  • ป.พ.พ. ม. 224
  • มาตรา 30 แห่งพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์
  • มาตรา 42 แห่งพระราชบัญญัติทางหลวง
  • มาตรา 14แห่งพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์
  • มาตรา 30 แห่งพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์พ.ศ.

เนื้อหาคำพิพากษา (บางส่วน)

ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1334/2517นางยูไบดา ยามาลี และนางสาวโกสุม ยามาลี ในฐานะผู้จัดการมรดกของโจทก์นายอรุณ ยามาลี หรืออารุณ บินหะยียามัน ผู้ตายโจทก์โดยเรืออากาศตรีบุรินทร์ ยามาลี ผู้รับมอบอำนาจโจทก์เทศบาลนครกรุงเทพ ที่ 1 พลเรือตรีชลิต กุลกำม์ธรจำเลย พ.ร.บ.ทางหลวง พ.ศ.2482 ม. 42, ม. 53 พ.ร.บ.ว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ.2497 ม. 14, ม. 22, ม. 23, ม. 24, ม. 30 พ.ร.บ.เวนคืนอสังหาริมทรัพย์เพื่อสร้างทางหลวงเทศบาลในท้องที่ตำบลบางกะปิ อำเภอบางกะปิ และตำบลคลองตัน อำเภอพระโขนง จังหวัดพระนคร พ.ศ. 2508 ป.พ.พ. ม. 224ที่ดินของโจทก์ถูกเวนคืนเพื่อสร้างทางหลวงเทศบาล ทำให้ที่ดินส่วนที่เหลือของโจทก์มีราคาสูงขึ้นเป็นพิเศษ กรณีนี้พระราชบัญญัติทางหลวงพ.ศ. 2482 ไม่มีบทบัญญัติโดยเฉพาะ มาตรา 42 บัญญัติให้บังคับตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ จึงต้องบังคับตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2497 ซึ่งมาตรา 14บัญญัติให้เอาราคาที่สูงขึ้นนั้นหักกับค่าทดแทน จำเลยจึงมีสิทธิที่จะนำราคาที่ดินที่ทวีขึ้นเพราะการตัดถนนตามพระราชบัญญัติเวนคืนมาหักกับเงินค่าทำขวัญซึ่งจะจ่ายแก่โจทก์ได้การเรียกเงินค่าทำขวัญตามพระราชบัญญัติทางหลวง พ.ศ. 2482กับการขอรับเงินค่าทดแทนตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์พ.ศ. 2497 เป็นคนละกรณีกัน เพราะตามพระราชบัญญัติทางหลวง พ.ศ. 2482 นั้น เจ้าหน้าที่มีอำนาจเข้าครอบครองอสังหาริมทรัพย์นั้นได้แม้จะยังไม่ได้ชำระค่าทำขวัญ และการกำหนดค่าทำขวัญ มาตรา 53 ก็ให้กำหนดเท่าราคาทรัพย์สินตามราคาธรรมดาที่ซื้อขายกันในท้องตลาดในวันที่ประกาศใช้พระราชบัญญัติหรือพระราชกฤษฎีกาเวนคืนแต่ตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์