ฎีกาที่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1004/2526

ประเด็นกฎหมาย

การละทิ้งหน้าที่เป็นครั้งคราวและการมีหนี้สินรุงรังของพนักงานธุรการที่ไม่มีหน้าที่เกี่ยวกับการเงิน ถือเป็นการฝ่าฝืนข้อบังคับที่ร้ายแรงหรือไม่ และนายจ้า

หลักกฎหมาย

การละทิ้งหน้าที่เป็นครั้งคราวชั่วระยะเวลาหนึ่งโดยไม่ทำให้งานหยุดชะงักหรือเกิดความเสียหายร้ายแรง และการมีหนี้สินรุงรังของพนักงานที่ไม่มีหน้าที่เกี่ยวกับการเงิน ไม่ถือเป็นการฝ่าฝืนข้อบังคับที่ร้ายแรง นายจ้างที่เลิกจ้างโดยมิได้ตักเตือนเป็นหนังสือก่อนต้องจ่ายค่าชดเชย

คำวินิจฉัย

พิพากษายืน ให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์จำนวน 18,930 บาท พร้อมดอกเบี้ย

ข้อเท็จจริงสำคัญ

โจทก์เป็นพนักงานธุรการ ไม่มีหน้าที่รับผิดชอบเกี่ยวกับการเงิน ละทิ้งหน้าที่เป็นครั้งคราวชั่วระยะเวลาหนึ่ง และมีหนี้สินหลายรายมีเจ้าหนี้มาทวงที่สำนักงาน แต่จำเลยเลิกจ้างโดยมิได้ตักเตือนเป็นหนังสือก่อน

กฎหมายที่เกี่ยวข้อง

เนื้อหาคำพิพากษา (บางส่วน)

ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1004/2526นายสมจิต พูลผลโจทก์ธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตรจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46, ข้อ 47โจทก์เป็นพนักงานธนาคารจำเลย ทำงานธุรการ ไม่มีหน้าที่รับผิดชอบเกี่ยวกับการเงิน การที่โจทก์ฉวยโอกาสละทิ้งหน้าที่เป็นครั้งคราว และการที่มีเจ้าหนี้หลายรายมาทวงหนี้จำเลยที่สำนักงาน ยังถือไม่ได้ว่าพฤติการณ์ของโจทก์เป็นการทำให้จำเลยเสียหายอย่างร้ายแรง เมื่อจำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยมิได้ตักเตือนเป็นหนังสือก่อน จำเลยจึงต้องจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลยตำแหน่งหน้าที่สุดท้ายเป็นพนักงานธุรการ 1 ประจำสำนักงานสาขาชัยภูมิ เมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน2522 จำเลยเลิกจ้างโจทก์อ้างว่าโจทก์ละทิ้งหน้าที่ไม่อุทิศเวลาให้แก่ธนาคารจำเลย มีหนี้สินรุงรังอาจทำให้ธนาคารจำเลยเสื่อมเสียชื่อเสียง อันเป็นการไม่ปฏิบัติตามระเบียบข้อบังคับของจำเลย ความจริงโจทก์ไม่เคยละทิ้งหน้าที่และไม่มีหนี้สินรุงรังตามที่ถูกกล่าวหา จึงเป็นการเลิกจ้างโดยโจทก์ไม่มีความผิดขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์จำนวน 18,930 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยให้การว่า โจทก์ฝ่าฝืนข้อบังคับของจำเลยเป็นการกระทำผิดวินัยอย่างร้ายแรง กล่าวคือโจทก์ก่อหนี้สินรุงรังไม่สามารถชำระหนี้ได้ เจ้าหนี้มาติดต่อทวงถามที่สำนักงานจำเลยเป็นประจำ นำความเสื่อมเสียชื่อเสียงมาสู่จำเลย โจทก์ชอบละทิ้งหน้าที่อยู่เป็นประจำ ทั้ง ๆ ที่จำเลยตักเตือนโจทก์เป็นหนังสือโดยชอบแล้วแต่ยังฝ่าฝืนอีก โจทก์จึงไม่มีสิทธิเรียกค่าชดเชย ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า โจทก์ละทิ้งหน้าที่ชั่วครั้งชั่วคราว และกรณีที่โจทก์มีหนี้รุงรัง แม้จะเป็นการฝ่าฝืนข้อบังคับของจำเลยฉบับที่ 9 ว่าด้ว