การอนุมัติให้ลาออกก่อนกำหนดไม่เป็นการเลิกจ้าง
การที่นายจ้างอนุมัติให้ลูกจ้างลาออกจากงานก่อนวันที่ลูกจ้างขอลาออกมิใช่เป็นการเลิกจ้างอันนายจ้างจะต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่ลูกจ้างเพราะการให้ออกจากงานมิใช่เป็นความริเริ่มของนายจ้างเอง
การกระทำของจำเลยไม่ใช่การเลิกจ้าง จึงไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย พิพากษาแก้เป็นให้ยกฟ้องโจทก์
ลูกจ้างยื่นใบลาออกโดยให้มีผลในอนาคต แต่นายจ้างอนุมัติให้ลาออกทันทีและจ่ายค่าจ้างถึงวันที่อนุมัติ
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1260/2526นายโมฮำเม็ด เอ็มรามโจทก์บริษัทนครสยามวิสาหกิจ จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน พ.ศ.2515 ข้อ 46การที่นายจ้างอนุมัติให้ลูกจ้างลาออกจากงานก่อนวันที่ลูกจ้างขอลาออกมิใช่เป็นการเลิกจ้างอันนายจ้างจะต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่ลูกจ้างเพราะการให้ออกจากงานมิใช่เป็นความความริเริ่มของนายจ้างเองโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลย เมื่อวันที่ 14 มกราคม2526 โจทก์ยื่นใบลาออกจากงานโดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2526เป็นต้นไป แต่จำเลยกลับให้โจทก์ออกจากงานตั้งแต่วันที่ 15 มกราคม 2526การกระทำของจำเลยเป็นการเลิกจ้างโจทก์โดยไม่มีความผิดและไม่บอกกล่าวล่วงหน้า ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าและเงินโบนัสแก่โจทก์จำเลยให้การว่า โจทก์มีเจตนาจะลาออกจากงานด้วยความสมัครใจจำเลยมิได้เลิกจ้างโจทก์เพียงแต่อนุมัติให้โจทก์ลาออกก่อนกำหนดตามใบลาออกของโจทก์เท่านั้น จำเลยจ่ายค่าจ้างให้โจทก์ถึงวันที่ 15 มกราคม 2526 ที่อนุมัติให้โจทก์ลาออกแล้ว จำเลยไม่มีสิทธิได้ค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า โจทก์มีสิทธิจะได้รับค่าจ้างนับจากวันที่จำเลยอนุมัติให้โจทก์ออกไปจนถึงวันที่โจทก์ประสงค์จะขอลาออกรวม 1 เดือนครึ่ง เป็นเงิน 7,350 บาท จำเลยไม่มีระเบียบจ่ายเงินโบนัส ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์ 14,700บาท คำขออื่นให้ยกจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า หนังสือลาออกของโจทก์มีข้อความว่า "เนื่องจากข้าพเจ้ามีความประสงค์จะขอลาออกจากงานด้วยเหตุผลดังนี้ 1) บริษัทมีคนล้นงาน ทำให้เพิ่มค่าใช้จ่ายของบริษัทโดยไม่จำเป็น 2) มีความประพฤติไม่เหม