ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1491/2526การรถไฟแห่งประเทศไทยโจทก์กรมแรงงานจำเลย ป.วิ.พ. ม. 142 วรรคแรก ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 2, ข้อ 60ลูกจ้างไม่มีโรคประจำตัวมาก่อน ได้ออกปฏิบัติงานตั้งแต่เวลา 6 นาฬิกา โดยทำการล้างหินอัดหินตามทางรถไฟซึ่งเป็นที่กลางแจ้ง ต้องก้ม ๆ เงย ๆ พอถึงเวลา 10.30 นาฬิกา อากาศร้อนอบอ้าว เกิดอาการหน้ามืดเป็นลมถึงแก่ความตาย ดังนี้ เป็นการตายเนื่องจากการทำงานให้แก่นายจ้างโดยตรง การที่จำเลยซึ่งเป็นอธิบดีกรมแรงงานสั่งให้นายจ้าง จ่ายค่าทดแทนเพิ่มขึ้นจากจำนวนที่พนักงานเงินทดแทนสั่งโดยที่ นายจ้างแต่ฝ่ายเดียวอุทธรณ์คำสั่งของพนักงานเงินทดแทนนั้นเป็นการกระทำของเจ้าหน้าที่ฝ่ายบริหาร มิใช่การดำเนินกระบวนพิจารณา ของศาล จึงนำเอาประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142 วรรคแรก ไปใช้บังคับหรือเทียบเคียงมิได้ ดังนั้น เมื่อจำเลยเห็นว่าสิ่งที่พนักงานเงินทดแทนสั่งไปผิดข้อเท็จจริงและข้อกฎหมาย ก็ย่อมมีอำนาจที่จะแก้ไขให้ถูกต้องได้โจทก์ฟ้องว่า ขณะที่นายผล ลูกจ้างของโจทก์ กำลังปฏิบัติงานซ่อมบำรุงทางรถไฟ โดยทำการล้างหินอัดหินตามทางรถไฟ ได้เป็นลมหน้ามืดหัวใจวายถึงแก่ความตาย พนักงานเงินทดแทนวินิจฉัยว่านายผลถึงแก่ความตายสืบเนื่องมาจากการทำงานให้แก่โจทก์ผู้เป็นนายจ้างให้โจทก์จ่ายค่าทดแทนแก่ภริยาและบุตรของนายผล เดือนละ 1,429.12 บาท มีกำหนด 60 เดือน จ่ายค่าทำศพแก่ผู้จัดการศพ โจทก์อุทธรณ์ต่อจำเลย จำเลยมีความเห็นว่านายผลลูกจ้างประสบอันตรายเนื่องจากการทำงานให้โจทก์ แต่เห็นว่าพนักงานเงินทดแทนกำหนดจำนวนเงินค่าทดแทนยังไม่ถูกต้อง เพราะมิได้นำค่าครองชีพของนายผลมาเป็นฐานคำนวณด้วย มีคำสั่งแก้คำสั่งของพนักงานเงินทดแทนเป็นว่า ให้โจทก์จ่ายค่าทด