ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1776/2526การรถไฟแห่งประเทศไทยโจทก์กรมแรงงานจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน พ.ศ.2515 ข้อ 2, ข้อ 52ลูกจ้างเป็นช่างเหล็ก ปกติทำงานอยู่ที่กรุงเทพมหานครไม่มีสิทธิได้รับเบี้ยเลี้ยง แต่ความรู้ความสามารถของลูกจ้างเป็นงานประเภทที่จะต้องไปซ่อมสะพานรถไฟตามเส้นทางรถไฟต่างจังหวัดอันเป็นงานประจำของตน ฉะนั้น เมื่อขณะประสบอันตรายลูกจ้างออกไป ทำงานที่หน่วยงานสะพานต่างจังหวัดเป็นเวลาถึงหกเดือนเศษ ได้รับเบี้ยเลี้ยงเป็นการประจำจนกว่างานจะแล้วเสร็จ เห็นได้ชัดว่า นายจ้างจ่ายเบี้ยเลี้ยงให้แก่ลูกจ้างเป็นส่วนหนึ่งของการตอบแทน การทำงานในเวลาปกติของวันทำงานโดยแท้ เบี้ยเลี้ยงนี้จึงเป็น ค่าจ้างอันจะต้องนำมาเป็นฐานคำนวณค่าทดแทนด้วยโจทก์ฟ้องว่า ขณะที่นายเคนลูกจ้างของโจทก์กำลังออกปฏิบัติงานได้ถูกรถบรรทุกชนถึงแก่ความตาย โจทก์ในฐานะนายจ้างได้ยื่นแบบแจ้งการประสบอันตรายต่อพนักงานเงินทดแทน พนักงานเงินทดแทนให้โจทก์จ่ายค่าทดแทนแก่ภริยาของนายเคนและจ่ายค่าทำศพแก่ผู้จัดการศพ โจทก์อุทธรณ์ต่อจำเลยว่าพนักงานเงินทดแทนคำนวณค่าจ้างรายเดือนโดยเฉลี่ยสำหรับการทำงานหกเดือนสุดท้ายยังคลาดเคลื่อน ขอให้จำเลยพิจารณาใหม่ จำเลยพิจารณาแล้วเห็นว่า คำสั่งพนักงานเงินทดแทนยังคลาดเคลื่อนเพราะมิได้นำเบี้ยเลี้ยงวันละ 50 บาท มาเป็นฐานคำนวณค่าทดแทนด้วย มีคำสั่งแก้คำสั่งพนักงานเงินทดแทนเป็นว่าให้โจทก์จ่ายค่าทดแทนแก่ภริยาของนายเคนโดยนำเบี้ยเลี้ยงวันละ 50 บาทมาเป็นฐานคำนวณด้วย โจทก์ไม่เห็นพ้องด้วย เพราะเบี้ยเลี้ยงวันละ 50 บาทโจทก์จะจ่ายให้เมื่อนายเคนไปทำงานนอกเขตหรือนอกสถานที่ เป็นการจ่ายนอกเหนือจากการทำงานในเวลาปกติของวันทำงานจึงมิใช่ค่าจ้างที่จะนำมาเป็