ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1920/2526นายประมวล สุภากรโจทก์บริษัทบอร์เนียว (ประเทศไทย) จำกัดจำเลย ป.วิ.พ. ม. 177 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน พ.ศ.2515 ข้อ 46จำเลยให้การเพียงว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมเพราะไม่บรรยายฟ้องให้แจ้งชัดซึ่งสภาพแห่งข้อหา ยากที่จำเลยจะให้การต่อสู้คดีเท่านั้น เป็นการให้การไม่แจ้งชัดว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุมไม่แจ้งชัดอย่างไร ถือได้ว่าไม่มีประเด็นแห่งคดีในข้อนี้ การที่จำเลยออกข้อบังคับว่าด้วยเงินทุนสะสม เป็นการให้ประโยชน์อื่นนอกเหนือไปจากค่าชดเชยซึ่งกฎหมายกำหนดให้นายจ้างต้องจ่ายแก่ลูกจ้าง จำเลยจึงย่อมจะกำหนดวิธีจ่ายเงินทุนสะสมได้ตามที่เห็นสมควร ดังนั้น เมื่อจำเลยออกข้อบังคับกำหนดสิทธิของจำเลยที่จะหักค่าชดเชยออกจากเงินทุนสะสมได้จึงไม่เป็นการขัดต่อกฎหมาย (อ้างคำพิพากษาฎีกาที่ 2409/2525)โจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำ จำเลยได้ตกลงกำหนดสวัสดิการซึ่งเป็นสภาพการจ้างให้แก่ลูกจ้างตามข้อบังคับว่าด้วยเงินทุนสะสมฯ กำหนดสิทธิที่ลูกจ้างจะได้รับเงินทุนสะสมเมื่อออกจากงาน ต่อมาจำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะเกษียณอายุ แต่จำเลยจ่ายเงินทุนสะสมให้โจทก์ขาดจำนวนไป ขอให้ศาลบังคับจำเลยจ่ายเงินทุนสะสมที่ขาดอยู่ให้แก่โจทก์พร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยให้การว่า เนื่องจากข้อบังคับว่าด้วยเงินทุนสะสมฯ ระบุผลประโยชน์ภายใต้เงินทุนสะสมให้รวมตลอดถึงเงินชดเชยหรือเงินอื่นใดที่จำเลยจะต้องจ่ายให้ตามผลของกฎหมาย และหากมีการจ่ายเงินชดเชยในลักษณะดังกล่าว เงินจำนวนที่จ่ายไปนั้นให้หักจากผลประโยชน์ที่ได้รับจากกองทุนสะสม และกำหนดไว้ว่าเป็นผลประโยชน์ที่ไม่ซ้ำซ้อนกันกล่าวคือไม่ว่าจะจ่ายเป็นเงินทุนสะสมหรือเป็นค่าชดเชยตามกฎหมาย พนักงานผู้นั้นจะมีสิทธ