ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2053/2526นายประพุทธ โยธีพิทักษ์โจทก์บริษัทยูเอที จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน พ.ศ.2515 ข้อ 46การรับลูกจ้างทดลองงาน 3 เดือนก่อนบรรจุเป็นลูกจ้างประจำนั้นเป็นการจ้างในฐานะลูกจ้างประจำแล้ว เพียงแต่ลูกจ้างไม่มีสิทธิ ได้รับ ค่าชดเชยหากถูกเลิกจ้างในระหว่างทดลองงานเท่านั้น ส่วนอายุ การทำงานในฐานะลูกจ้างประจำเริ่มนับแต่วันที่นายจ้างรับลูกจ้างเข้าทำงานโจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 15 ตุลาคม 2524 จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำ ต่อมาวันที่ 15 ธันวาคม 2525 จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่มีความผิดและไม่จ่ายค่าชดเชย ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยรับโจทก์เป็นลูกจ้างประจำมีผลนับแต่วันที่ 16 มกราคม 2525 เป็นต้นไป โจทก์ไม่ปฏิบัติตามคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของจำเลย จำเลยมีหนังสือตักเตือนแล้วโจทก์ยังจงใจขัดขืนไม่ปฏิบัติตามคำสั่งดังกล่าว จำเลยจึงปลดโจทก์จากการเป็นลูกจ้างประจำและโจทก์ไม่มีสิทธิเรียกร้องค่าชดเชย ขอให้พิพากษายกฟ้องวันพิจารณาโจทก์จำเลยแถลงรับกันว่า จำเลยรับโจทก์เข้าเป็นลูกจ้างทดลองงานมีกำหนด 3 เดือนนับแต่วันที่ 15 ตุลาคม 2524 และบรรจุโจทก์เป็นลูกจ้างประจำวันที่ 16 มกราคม 2525ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า โจทก์ไม่ได้ฝ่าฝืนคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของจำเลย โจทก์เป็นลูกจ้างประจำที่ได้ทำงานติดต่อกันมาครบ 1 ปี มีสิทธิได้รับค่าชดเชยไม่น้อยกว่าค่าจ้างอัตราสุดท้าย 90 วัน พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยไม่มีข้อใดระบุว่าเป็นหน้าที่ของลูกจ้างจะต้องทำคำมั่นสัญญาให้แก่นายจ้างเป็นพิเศษนอกเหนือไปจากข้อบังคั