ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3507 - 3509/2526นายสมศักดิ์ หลีนวรัตน์โจทก์นายกำธร สถิรกุล กับพวกจำเลย พ.ร.บ.แรงงานสัมพันธ์ พ.ศ.2518 ม. 10, ม. 11 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน พ.ศ.2515 ข้อ 2, ข้อ 10ข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างที่มีความว่า ในเดือนเมษายนและเดือนพฤษภาคม ลูกจ้างจะไม่ได้รับอนุญาตให้ลาหยุดพักผ่อน เว้นแต่จะใช้สิทธิวันหยุดพักผ่อนแทนวันลาป่วยลากิจที่จำเป็นจริง ๆนั้น ไม่อาจแปลได้ว่า เป็นดุลพินิจอันเด็ดขาดของนายจ้างที่จะกำหนดเอาเองว่ากรณีใดร้ายแรงถึงขนาดที่จะถือได้ว่ามีเหตุจำเป็นจริง ๆ หรือไม่ หากแต่จะต้องพิจารณาถึงสภาพความจำเป็นของผู้ลากิจ ลาป่วยเป็นเรื่อง ๆ ไป ดังนี้ เมื่อจำเลยอนุญาตให้โจทก์ลาป่วยได้ตามความเป็นจริงที่โจทก์อ้าง เพราะโจทก์แต่ละคนปวดศีรษะอย่างแรง เป็นไข้ท้องเสียอย่างแรง และเวียนศีรษะ เห็นได้ว่าเป็นความจำเป็นจริง ๆ อันโจทก์แต่ละคนย่อมไม่สามารถทำงานได้ตามปกติ กรณีจึงเข้าหลักเกณฑ์ตามข้อตกลงดังกล่าวที่โจทก์ทุกคนจะพึงใช้สิทธิวันหยุดพักผ่อนแทนวันลาป่วยของโจทก์แต่ละคนได้โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ทั้งหกเป็นลูกจ้างของคุรุสภา จำเลย สหภาพแรงงานองค์การค้าของคุรุสภาได้ทำสัญญาข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างกับจำเลยมีใจความว่า เรื่องการหยุดพักผ่อนประจำปีนั้น องค์การค้าของคุรุสภาจะแก้ไขระเบียบเพื่อให้เจ้าหน้าที่หยุดพักผ่อนเพิ่มขึ้น แต่สำหรับเดือนเมษายนและพฤษภาคมจะไม่ได้รับอนุญาตให้ลาหยุดพักผ่อน เว้นแต่จะใช้สิทธิหยุดพักผ่อนแทนวันลาป่วยลากิจที่จำเป็นจริง ๆ ในระหว่างเดือนเมษายนโจทก์ทั้งหกขอลาป่วยเนื่องจากปวดศีรษะอย่างแรง ป่วยเป็นโรคท้องร่วงอย่างแรง และขอให้สิทธิหยุดพักผ่อนแทนวันลาป่วย แต่จำเลยไม่อนุญาตให้โจทก์ทุกคนใช้สิทธิหยุดพัก