ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 379/2525วัดท้ายเมือง ฯโจทก์นายแพทย์สุจริต ภมรบุตร กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 4 พระธรรมนูญศาลยุติธรรม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา4 นั้น เป็นบทบัญญัติที่ใช้แก่ศาลทั่วไป แต่สำหรับอำนาจของศาลแพ่งนั้นยังมีอำนาจที่จะพิจารณา พิพากษาคดีที่เกิดขึ้นนอกเขตศาลแพ่งด้วยตามพระธรรมนูญศาลยุติธรรม ม.14(4) คดีที่เกิดนอกเขตศาลแพ่งและจำเลยมีภูมิลำเนานอกเขตศาลแพ่ง เมื่อศาลแพ่งรับฟ้องและดำเนินกระบวนพิจารณาสืบพยานโจทก์จำเลยจนเสร็จ ดังนี้แสดงว่า ศาลแพ่งใช้ดุลพินิจยอมรับพิจารณาพิพากษาคดีดังกล่าวตามพระธรรมนูญศาลยุติธรรม ม.14(4) แล้วโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ได้ทำหนังสือสัญาเช่าที่ดินธรณีสงฆ์ของโจทก์ 2 แปลง ตามโฉนดเลขที่ 890 และเลขที่ 895 เพื่อดำเนินการก่อสร้างเป็นโรงพยาบาล มีกำหนด25 ปี จดทะเบียนการเช่าแล้ว หลังจากนั้นจำเลยที่ 1 ขออนุญาตให้มีการเช่าช่วงได้ วัดโจทก์ก็อนุญาต ทั้งนี้โดยวัตถุประสงค์เพื่อให้จำเลยที่ 1 ได้ดำเนินการก่อสร้างโรงพยาบาลได้สำเร็จ ต่อมาจำเลยที่ 1 ได้ทำสัญญาและจดทะเบียนการเช่าช่วงให้แก่จำเลยที่ 2 จากนั้นจำเลยทั้งสองได้ร่วมกันแบ่งจัดสรรที่ดินออกเป็นแปลงแล้วให้บุคคลภายนอกเช่าเพื่อปลูกสร้างเป็นที่อยู่อาศัย ผิดวัตถุประสงค์แห่งการเช่าขอให้พิพากษาให้สัญญาเช่าและสัญญาเช่าช่วงสิ้นสุดลง ให้จำเลยจดทะเบียนเลิกการเช่าและการเช่าช่วง จำเลยทั้งสองให้การต่อสู้คดีส่วนจำเลยที่ 1 ได้ฟ้องแย้งด้วยโจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่าจำเลยที่ 1 ผิดสัญญาขอให้ยกฟ้องแย้งศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาให้สัญญาการเช่าที่ดินระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 1 สัญญาเช่าช่วงระหว่างจำเลยที่ 1 กับจำเลยที่ 2 สิ้นสุดลง ให้จดทะเบียนเลิกการเช่าและการเช่าช่วงจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นสั่ง