ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 543/2525นายบุญรอด บิณฑสันต์โจทก์การประปานครหลวงจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 2ตำแหน่งผู้ว่าการประปานครหลวงซึ่งโจทก์เคยดำรงตำแหน่งอยู่มีสองฐานะคือในฐานะผู้มีอำนาจกระทำการแทนการประปานครหลวงซึ่งเป็นนิติบุคคล และได้รับมอบหมายให้ทำงานแทนการประปานครหลวง จึงเป็นนายจ้างของพนักงานจำเลยตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานและอีกฐานะหนึ่งเป็นผู้ที่การประปานครหลวงจ้างเข้าทำงาน และโจทก์ตกลงทำงานให้แก่การประปานครหลวงเพื่อรับค่าจ้าง จึงเป็นลูกจ้างของจำเลยตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงานโจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม 2516 จำเลยจ้างโจทก์เข้าทำงานตำแหน่งผู้ว่าการประปานครหลวง ค่าจ้างอัตราสุดท้ายเดือนละ 15,000 บาท ค่าครองชีพเดือนละ 400 บาท ต่อมาเมื่อวันที่ 19 กันยายน 2519 จำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะเหตุเกษียณอายุ โดยจ่ายค่าชดเชยให้เพียง 14,796.78 บาท ยังขาดอยู่ 31,403.22 บาท ขอให้ศาลบังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยจำนวน 31,403.22 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันเลิกจ้างจนถึงวันชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า โจทก์ดำรงตำแหน่งผู้ว่าการและเป็นผู้บริหารสูงสุดของจำเลยและมีอำนาจกระทำการแทนจำเลยได้ตามกฎหมาย โจทก์จึงเป็นนายจ้างหรือตัวแทนของนายจ้างตามกฎหมายแรงงาน จำเลยไม่มีเจตนาเลิกจ้างโจทก์ แต่โจทก์พ้นจากตำแหน่งเพราะเกษียณอายุตามกฎหมายและข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานโจทก์ได้รับเงินจากจำเลยแล้วจำนวน 46,200 บาท โดยจ่ายในรูปเงินสงเคราะห์จำนวน 31,403.22 บาท และจ่ายเพิ่มเป็นค่าเชยอีกจำนวน 14,796.78 บาท ซึ่งตามข้อบังคับของจำเลยกำหนดให้เป็นค่าชดเชยตามกฎหมายด้วย โจทก์จึงไม่มีสิทธิเรียกค่าชดเชยจากจำเลย