ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1468/2525นางชุลีวรรณ เลิศสุทธิรักษ์โจทก์บริษัทอัลลายนิวสเปเปอร์ จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 2, ข้อ 10, ข้อ 39 ป.วิ.พ. ม. 142ค่าพาหนะที่จำเลยจ่ายให้โจทก์เฉพาะวันที่โจทก์ไปทำงานแม้จะมีจำนวนเท่ากันทุกเดือน ก็ไม่ถือว่าเป็นค่าจ้างตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานบริษัทจำเลยมีธรรมเนียมปฏิบัติว่า เลขานุการมีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีได้ตามวันซึ่งบุคคลผู้ที่ตนทำหน้าที่เป็นเลขานุการหยุดพักผ่อนประจำปี และจำเลยได้วางระเบียบไว้ว่าจำเลยจะไม่จ่ายค่าจ้างให้ลูกจ้างที่มาทำงานในวันหยุดโดยจำเลยมิได้ขอให้มาทำงาน ดังนั้นการที่โจทก์มาทำงานในวันที่บุคคลผู้ที่โจทก์เป็นเลขานุการหยุดเป็นบางวันโดยจำเลยมิได้ขอให้โจทก์มาทำ จึงถือไม่ได้ว่าจำเลยให้โจทก์ทำงานในวันหยุดพักผ่อน อันจำเลยจะต้องจ่ายค่าทำงานในวันหยุดให้โจทก์ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงานปัญหาว่าศาลวินิจฉัยคดีไม่ชอบด้วยกฎหมายวิธีพิจารณาความเป็นข้อกฎหมายเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน แม้คู่ความมิได้อุทธรณ์ศาลฎีกาก็ยกขึ้นวินิจฉัยได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 142โจทก์ฟ้องและแก้ไขเพิ่มเติมฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลยได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายเดือนละ 12,000 บาท ค่ารถเดือนละ 2,200 บาทรวมเดือนละ 14,200 บาท โจทก์แจ้งต่อนายลือชัย ผลาพิบูลย์ ผู้บังคับบัญชาโจทก์ว่าระหว่างวันที่ 4 ถึงวันที่ 12 มิถุนายน 2524 โจทก์มีความจำเป็นต้องเดินทางไปต่างประเทศพร้อมกับยื่นใบลาหยุดพักผ่อนประจำปี นายลือชัยผลาพิบูลย์ แจ้งว่าตนไม่มีอำนาจ แต่โจทก์ก็หยุดงานในระยะดังกล่าวเป็นเวลา7 วัน เมื่อกลับมาทำงานจำเลยสั่งเลิกจ้างโจทก์อ้างว่าโจทก์ขาดง