ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1471/2525นายเกลื้อง แสนพล หรือแสงพลโจทก์บริษัทน้ำตาลมิตรสยาม จำกัดจำเลย ป.วิ.พ. ม. 224 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46ข้อตกลงตามหนังสือสัญญาจ้างมีว่า 'กำหนดสัญญาว่าจ้างอย่างน้อยเป็นเวลา 3 ปี' นั้น สัญญาจ้างหาสิ้นสุดลงเมื่อครบกำหนด 3 ปีไม่ แต่ยังมีผลต่อไปจนกว่าจะมีการบอกเลิกสัญญา สัญญาจ้างดังกล่าวจึงมิใช่สัญญาที่มีกำหนดระยะเวลาการจ้างไว้แน่นอนอันจะเป็นเหตุให้นายจ้างไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยเมื่อเลิกจ้างตามกำหนดระยะเวลานั้นเมื่อศาลแรงงานกลางพิพากษายกคำขอของโจทก์ในเรื่องสินจ้างแทนการบอกกล่าวเลิกจ้างล่วงหน้า โจทก์มิได้อุทธรณ์เพียงแต่ขอมาในคำแก้อุทธรณ์ว่าขอให้จำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวเลิกจ้างล่วงหน้าเป็นเงิน 30,000 บาทแก่โจทก์ ศาลฎีกาจะพิพากษาให้จำเลยจ่ายสินจ้างดังกล่าวหาได้ไม่ จึงไม่จำต้องวินิจฉัยปัญหาตามคำแก้อุทธรณ์ของโจทก์โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้จ้างโจทก์เป็นพนักงานประจำตั้งแต่วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2522 อัตราค่าจ้างเดือนละ 30,000 บาท กำหนดจ้างอย่างน้อยเป็นเวลา 3 ปี ต่อมาวันที่ 31 สิงหาคม 2524 จำเลยได้บอกเลิกจ้างโจทก์โดยไม่เป็นธรรม และไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้าทำให้โจทก์เสียหาย จำเลยตกลงจ่ายเงินค่าจ้างให้โจทก์ถึงวันที่ 31 มกราคม 2525 ขอให้บังคับจำเลยจ่ายสินจ้างกรณีเลิกจ้างโดยมิได้บอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 30,000 บาท และค่าชดเชย 3 เดือน จำนวน 90,000 บาทแก่โจทก์พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในต้นเงิน 2 จำนวนดังกล่าวจำเลยให้การว่า จำเลยจ้างโจทก์มีกำหนดระยะเวลาการจ้างที่แน่นอนแต่โจทก์มิได้มีผลงานหรือความสามารถดังที่จำเลยคาดหวัง จำเลยจึงเลิกจ้างโดยบอกกล่าวให้โจทก์รู้ตัวล่วงหน้าตั้งแต่วันที่ 31 สิงหาคม 2525 ให้กา