การจ้างงานที่มีระยะเวลาขาดตอนกัน ถือเป็นการจ้างใหม่ และการไม่เลิกจ้างตามกำหนดระยะเวลาทำให้ต้องจ่ายค่าชดเชย
เมื่อวันทำงานขาดตอนไม่ต่อเนื่องกัน การจ้างระยะที่สองถือเป็นการจ้างใหม่ แม้จะมีกำหนดระยะเวลาแน่นอน แต่ถ้าจำเลยมิได้เลิกจ้างตามกำหนดระยะเวลา จำเลยต้องจ่ายค่าชดเชย
ให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์ 19,060 บาท
จำเลยจ้างโจทก์ 2 ระยะ โดยระยะแรกสิ้นสุดเมื่อเกษียณอายุ ระยะที่สองเริ่มหลังจากห่างกัน 3 เดือนเศษ ถือเป็นการจ้างใหม่ โจทก์ทำงานในระยะที่สองครบ 120 วันแต่ไม่ครบ 1 ปี
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1743/2525นายแพทย์สนิท โชติเวชโจทก์กรมโรงงานอุตสาหกรรมจำเลย ป.พ.พ. ม. 581, ม. 582 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46จำเลยจ้างโจทก์ 2 ระยะ ระยะแรกจนถึงเกษียณอายุคือวันที่ 22 มิถุนายน 2517 ต่อมาจำเลยต่ออายุการทำงานของโจทก์ไปอีก อันเป็นการจ้างระยะที่สองซึ่งมีกำหนดระยะเวลาแน่นอนโดยเริ่มตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม 2517 ถึงวันที่ 22 มิถุนายน 2518 ดังนี้ วันทำงานของโจทก์สำหรับระยะการจ้างระยะแรกกับระยะที่สองขาดตอนไม่ต่อเนื่องกันจึงต้องถือว่าการจ้างระยะที่สองเป็นการจ้างใหม่ แม้จะ มีกำหนดระยะเวลาการจ้างไว้แน่นอน แต่จำเลยมิได้เลิกจ้าง โจทก์ตามกำหนดระยะเวลานั้น จำเลยจึงต้องจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์ในการจ้างระยะที่สองนี้อีกจำนวนหนึ่งโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลยค่าจ้างเดือนละ 3,220 บาท จำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะเหตุเกษียณอายุโดยไม่จ่ายค่าชดเชยให้ ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชย 19,320 บาทพร้อมดอกเบี้ยนับแต่วันเลิกจ้างแก่โจทก์จำเลยให้การว่า โจทก์พ้นจากตำแหน่งเพราะเกษียณอายุอันเป็นผลของกฎหมายเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน 2517 ขณะรับเงินเดือนเดือนละ 2,640 บาท ต่อมาจำเลยอนุมัติให้ต่ออายุการทำงานหลังครบเกษียณอายุไปอีก 1 ปี ตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม 2517 ถึงวันที่ 22 มิถุนายน 2518 เงินเดือนเดือนละ 3,220 บาท จึงเป็นการจ้างที่ทำขึ้นใหม่และมีกำหนดระยะเวลาการจ้างไว้แน่นอน เมื่อจำเลยเลิกจ้างโจทก์ โจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชยศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชย 19,320 บาทพร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันเลิกจ้างจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ตามคำให้การของจำเลยพอแยกได้ว่าจำ