ฎีกาที่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2316/2525

ประเด็นกฎหมาย

ปัญหาข้อกฎหมายเกี่ยวกับการอนุมัติให้ลาออกก่อนวันที่ลูกจ้างกำหนด และการหักภาษี ณ ที่จ่ายจากเงินรางวัลชนะเลิศการขาย

หลักกฎหมาย

การลาออกเป็นสิทธิของลูกจ้างที่จะลาออกเมื่อใดก็ได้ภายใต้ระเบียบของนายจ้าง เมื่อลูกจ้างยื่นใบลาออกถูกต้องตามระเบียบแล้ว นายจ้างไม่ชอบที่จะอนุมัติวันลาเป็นประการอื่น การอนุมัติให้ลาออกก่อนวันที่ลูกจ้างกำหนดทำให้ลูกจ้างขาดค่าจ้างและได้รับความเสียหาย ส่วนการหักภาษี ณ ที่จ่ายเป็นหน้าที่ของนายจ้างตามกฎหมาย

คำวินิจฉัย

ศาลฎีกาพิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง ให้จำเลยชำระค่าเสียหาย 6,500 บาท และเงินรางวัลชนะเลิศการขาย 12,000 บาทแก่โจทก์ โดยจำเลยมีสิทธิหักภาษี ณ ที่จ่ายตามกฎหมาย

ข้อเท็จจริงสำคัญ

โจทก์ยื่นใบลาออกต่อจำเลยเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม 2524 โดยกำหนดวันลาออกเป็นวันที่ 1 มกราคม 2525 แต่จำเลยอนุมัติให้โจทก์ลาออกตั้งแต่วันที่ 9 ธันวาคม 2524 โจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหายและเงินรางวัลชนะเลิศการขาย จำเลยยอมจ่ายเงินรางวัล 12,000 บาท แต่หักภาษี ณ ที่จ่ายเหลือ 10,800 บาท

กฎหมายที่เกี่ยวข้อง

เนื้อหาคำพิพากษา (บางส่วน)

ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2316/2525นายบัณฑูร กิจรัตนาโจทก์บริษัทอาคเนย์ประกันภัย จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 582 ป.รัษฎากร ม. 50 (1) ป.วิ.พ. ม. 141 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 31, ม. 51 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 2ภายใต้ระเบียบของนายจ้างซึ่งเป็นข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างลูกจ้างมีสิทธิจะลาออกจากงานเมื่อใดก็ได้ เมื่อลูกจ้างยื่นใบลาออกถูกต้องตามระเบียบแล้ว ทั้งเป็นสิทธิของลูกจ้างที่กำหนดวันลาออกได้ นายจ้างไม่ชอบที่จะอนุมัติเป็นประการอื่น การที่นายจ้างอนุมัติให้ลูกจ้างลาออกตั้งแต่วันที่ลูกจ้างยื่นใบลาอันเป็นการให้ลาออกก่อนวันที่ลูกจ้างกำหนดไว้ ย่อมเป็นที่เห็นได้ว่าลูกจ้างขาดค่าจ้างที่จะได้รับนับแต่วันยื่นใบลาจนถึงวันที่ลูกจ้างประสงค์จะลาออกอย่างแท้จริงและยัง ความเสียหายให้แก่ลูกจ้างศาลแรงงานกลางได้วินิจฉัยแล้วว่าโจทก์มีสิทธิได้รับรางวัลชนะเลิศ การขายเป็นเงิน 12,000 บาท เป็นเรื่องสิทธิที่จะได้รับ เมื่อจำเลยมีสิทธิ และหน้าที่จะต้องหักภาษีเงินได้ ณ ที่จ่ายตามประมวลรัษฎากรอย่างไร คงเหลือจ่ายจริงให้โจทก์เท่าใด จำเลยย่อมกระทำได้ตามกฎหมายดังกล่าว หาจำต้องกล่าวไว้ในคำพิพากษาไม่โจทก์ฟ้องว่าจำเลยได้จ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำ ต่อมาวันที่ 9 ธันวาคม 2524 โจทก์ยื่นใบลาออกต่อจำเลยตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม2525 แต่จำเลยให้โจทก์ออกจากตำแหน่งในวันที่ 9 ธันวาคม 2524 นั้นเอง จึงเป็นการเลิกจ้างโดยโจทก์ไม่มีความผิดและไม่บอกกล่าวล่วงหน้าขอให้บังคับจำเลยจ่ายเงินโบนัสประจำปี พ.ศ. 2524 จำนวน 15,000 บาท เงินรางวัลชนะเลิศการขายประจำปีจำนวน 24,000 บาท ค่าจ้างค้างจ่าย1,944 บาท สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าตั้งแต่วันที่ 9 ธันวาคม 2524ถึงวัน