การหยุดงานเกินกว่าที่ได้รับอนุญาตให้ลาเป็นการฝ่าฝืนคำสั่งนายจ้างหรือไม่ และการละทิ้งหน้าที่เพียง 1 วันเป็นเหตุให้นายจ้างไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยหรือไม่
การที่หัวหน้าหน่วยอนุญาตให้ลาได้เพียง 1 วัน เป็นการใช้ดุลพินิจในการอนุญาตหรือไม่อนุญาตให้ลา มิใช่เป็นการสั่งให้ลูกจ้างกระทำการหรือมิให้กระทำการตามหน้าที่ การหยุดงานเกินกว่าที่ได้รับอนุญาตจึงไม่เป็นการฝ่าฝืนคำสั่ง และการละทิ้งหน้าที่ที่จะเป็นเหตุให้นายจ้างไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยต้องเป็นการละทิ้งหน้าที่เป
ศาลฎีกาพิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลางที่ให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์
โจทก์ยื่นใบลากิจขอลาหยุด 2 วัน แต่หัวหน้าหน่วยอนุญาตให้ลาได้เพียง 1 วัน โจทก์หยุดงาน 2 วัน จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้าและไม่จ่ายค่าชดเชย อ้างว่าโจทก์จงใจฝ่าฝืนระเบียบ ฝ่าฝืนคำสั่ง แสดงกิริยากระด้างกระเดื่อง และละทิ้งหน้าที่
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3130/2525นายศรีอำพร ปลื้มศรีโจทก์บริษัทสังกะสีไทย จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47โจทก์ยื่นใบลากิจขอลาหยุด 2 วัน แต่หัวหน้าหน่วยอนุญาตให้ลาได้เพียง 1 วันนั้น เป็นเรื่องการใช้ดุลพินิจในการอนุญาตหรือไม่อนุญาตให้ลามิใช่เป็นการสั่งให้โจทก์กระทำการหรือมิให้กระทำการอย่างหนึ่งอย่างใดตามหน้าที่ของลูกจ้าง ฉะนั้นการที่โจทก์หยุดงานเกินกว่าที่ได้รับอนุญาตให้ลาจึงถือไม่ได้ว่าเป็นการฝ่าฝืนคำสั่งของนายจ้าง การที่ลูกจ้างแสดงกิริยากระด้างกระเดื่องต่อผู้บังคับบัญชาไม่เป็นข้อยกเว้นที่จะให้นายจ้างเลิกจ้างลูกจ้างได้โดยมิต้องจ่ายค่าชดเชยกรณีลูกจ้างละทิ้งหน้าที่อันเป็นเหตุให้นายจ้างไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยเมื่อเลิกจ้างนั้นจะต้องเป็นการละทิ้งหน้าที่เป็นเวลา 3 วันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควรโจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำ จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้าและไม่จ่ายค่าชดเชย ขอให้ศาลบังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าแก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะโจทก์จงใจฝ่าฝืนระเบียบและข้อบังคับการทำงาน ฝ่าฝืนคำสั่งผู้บังคับบัญชาอันชอบด้วยกฎหมาย แสดงกิริยากระด้างกระเดื่องต่อผู้บังคับบัญชา และจงใจละทิ้งหน้าที่การงานทำให้จำเลยได้รับความเสียหาย จำเลยจึงไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าให้แก่โจทก์ ขอให้ยกฟ้องโจทก์ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า การที่โจทก์หยุดงานทั้ง ๆ ที่ขอลาหยุดและจำเลยไม่อนุญาตย่อมได้ชื่อว่าฝ่าฝืนคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของจำเลย แต่ถือไม่ได้ว่าเป็นกรณีร้ายแรง จึงไม่เข้าข้อยกเว้นที่จำเลยจะเลิกจ้างโจทก์ได้โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย แต่โจทก์ขัดคำสั่งของนายจ้างอ