เงินที่จ่ายจากกองทุนสงเคราะห์ตามข้อบังคับการประปานครหลวง ไม่ถือเป็นค่าชดเชยตามกฎหมายแรงงาน
เงินกองทุนสงเคราะห์ที่จ่ายตามพระราชบัญญัติการประปานครหลวงฯ เป็นเงินอีกประเภทหนึ่ง ไม่ใช่ค่าชดเชยตามกฎหมายแรงงาน ข้อบังคับที่กำหนดให้ถือเป็นค่าชดเชยไม่มีผลบังคับ
ให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยอีก 8,681.70 บาทให้โจทก์
จำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะเกษียณอายุ จ่ายเงินจากกองทุนสงเคราะห์ 8,681.70 บาท และจ่ายเพิ่ม 3,918.30 บาท รวม 12,600 บาท โดยอ้างว่าเป็นค่าชดเชย
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 469/2524นายประสิทธิ์ อยู่สำราญโจทก์การประปานครหลวงจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน พ.ศ.2515 ข้อ 46 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 2) ประกาศวันที่ 13 มิถุนายน 2517 ข้อ 1เงินที่การประปานครหลวงจ่ายจากกองทุนสงเคราะห์ตามข้อบังคับซึ่งออกตามความในพระราชบัญญัติการประปานครหลวงฯ มิใช่ค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานฯแม้ตามข้อบังคับนั้นให้ถือว่าเงินกองทุนสงเคราะห์เป็นค่าชดเชยก็ไม่ชอบ ไม่มีผลบังคับโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลย จำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะเหตุครบเกษียณอายุแต่ไม่จ่ายค่าชดเชยให้ตามกฎหมาย ขอให้ศาลพิพากษาบังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์ 12,600 บาทจำเลยให้การว่า ได้จ่ายค่าชดเชยให้โจทก์แล้ว คือจ่ายเงินจากกองทุนสงเคราะห์ 8,681.70 บาท ตามข้อบังคับของจำเลยและข้อบังคับนั้นให้ถือว่าเป็นค่าชดเชย กับได้จ่ายเพิ่มให้โจทก์อีก 3,918.30 บาทเมื่อรวมเงิน 2 รายนี้แล้วเท่ากับค่าชดเชยตามกฎหมายแรงงานศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า เงินที่จำเลยจ่ายให้โจทก์เป็นค่าชดเชย จำเลยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์อีก พิพากษายกฟ้องผู้พิพากษาสมทบฝ่ายลูกจ้างทำความเห็นแย้งว่า จำเลยต้องจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์ตามฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า เงินที่จำเลยจ่ายจากกองทุนสงเคราะห์ตามข้อบังคับการประปานครหลวง ฉบับที่ 6ออกตามความในพระราชบัญญัติการประปานครหลวง พ.ศ. 2510 มาตรา 24(8) จำนวน 8,681.50 บาท เป็นเงินที่จำเลยต้องจ่ายตามพระราชบัญญัติดังกล่าว ส่วนเงินค่าชดเชยนั้นเป็นเงินซึ่งต้องจ่ายตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานฯ ที่ออกโดยอาศัยอำนาจตามประกาศ