การเลิกจ้างโดยอ้างเหตุหย่อนความสามารถ แต่มีพฤติการณ์กระทำผิดวินัย ต้องจ่ายค่าชดเชยหรือไม่
การเลิกจ้างโดยอ้างเหตุหย่อนความสามารถตามข้อบังคับของนายจ้าง ไม่ถือว่าเป็นการเลิกจ้างเพราะกระทำผิดระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานตามข้อ 47(3) แห่งประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน 2515 นายจ้างจึงต้องจ่ายค่าชดเชย
พิพากษากลับคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง ให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์ 13,710 บาท
นายทองอยู่เป็นลูกจ้างประจำของจำเลย ถูกเลิกจ้างโดยคำสั่งระบุเหตุหย่อนความสามารถ แม้คำสั่งตอนต้นจะกล่าวถึงการกระทำผิดวินัยขาดงานและแจ้งป่วยผิดระเบียบ แต่ศาลฎีกาถือว่าเป็นเพียงพฤติการณ์ประกอบ ไม่ใช่เหตุแห่งการเลิกจ้าง ประกอบกับจำเลยเคยลงโทษเพียงตัดเงินเดือนทุกครั้งที่กระทำผิด จึงไม่เข้าข้อยกเว้นการจ่าย
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 608/2524นางเพลิน อ่อนหมื่นไวย กับพวกโจทก์การรถไฟแห่งประเทศไทยจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47การที่ ท.เป็นลูกจ้างจำเลย.จำเลยให้ท. ออกจากงาน ท.ตาย.โจทก์ซึ่งเป็นภรรยาและบุตรของท. ฟ้อง เรียกค่าชดเชยเมื่อเลิกจ้างจากจำเลยตามกฎหมายแรงงานนั้นจะต้องนำกฎหมายคุ้มครองแรงงานมาใช้บังคับการที่จำเลยมีคำสั่งให้ ท. ออกจากงานโดยในข้อความตอนต้นของคำสั่งกล่าวถึงกรณีที่ ท. กระทำผิดวินัยขาดงาน และแจ้งลาป่วยผิดระเบียบ หากอยู่ต่อไปก็จะเกิดการเสียหายแก่งาน จึงให้ออกจากงานฐานหย่อนความสามารถในอันจะปฏิบัติหน้าที่ของตน ดังนี้คำสั่งในตอนต้นเป็นเพียงพฤติการณ์แสดงให้เห็นถึงความประพฤติของ ท. ที่แสดงให้เห็นว่าเป็นผู้หย่อนความสามารถ คำสั่งให้ออกจากงานของจำเลยดังกล่าว จึงถือไม่ได้ว่าเป็นการให้ออกเพราะกระทำผิดระเบียบและวินัยโดยฝ่าฝืนข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานตามข้อ 47(3) แห่งประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงานลงวันที่ 16 เมษายน 2515 จำเลยต้องจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์ฟ้องว่า นายทองอยู่เป็นสามีโจทก์ที่ 1 และเป็นบิดาของโจทก์ที่ 2 เป็นลูกจ้างประจำของจำเลยตั้งแต่ พ.ศ. 2497 เมื่อวันที่ 28 มีนาคม 2523 จำเลยได้เลิกจ้างนายทองอยู่อ้างว่าหย่อนความสามารถและไม่จ่ายค่าชดเชยให้ ก่อนเลิกจ้างนายทองอยู่ได้ค่าจ้างอัตราเดือนละ 2,285 บาท นายทองอยู่ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน 2523 ขอให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์ 13,710 บาท จำเลยให้การว่า จำเลยให้สามีโจทก์ออกจากงาน เพราะถือว่าหย่อนความสามารถในอันจะปฏิบัติหน้าที่การงาน กล่าวคือสามีโจทก์ได้กระทำผิดวินัยฐานขาดงานและแจ้งป่วยผิดระเบียบตั้งแต่ปี พ.ศ. 2518ถึงวันที่จำเลยมีคำสั่งให้สามีโจทก์ออกจากงานรวม 11