การเลิกจ้างโดยเกษียณอายุ การนับค่าครองชีพและค่ายังชีพภาคใต้เป็นค่าจ้างเพื่อคำนวณค่าชดเชย และการพิพากษาเกินคำขอเรื่องดอกเบี้ย
ระเบียบเกษียณอายุเป็นเพียงการกำหนดคุณสมบัติ มิใช่สัญญาจ้างที่มีกำหนดเวลาแน่นอน การเกษียณอายุเป็นการเลิกจ้าง ค่าครองชีพที่จ่ายเป็นประจำเพื่อตอบแทนการทำงานเป็นค่าจ้าง ส่วนค่ายังชีพภาคใต้ที่จ่ายตามท้องที่ไม่ใช่ค่าจ้าง และศาลจะพิพากษาเกินคำขอไม่ได้
ให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยโดยนำค่าจ้างและค่าครองชีพมาเป็นฐานในการคำนวณด้วยเท่านั้น คำขอนอกจากนี้ให้ยก
จำเลยมีระเบียบให้พนักงานออกจากงานเมื่ออายุครบ 60 ปีบริบูรณ์ จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำ ได้รับเงินเดือน ค่าครองชีพ และค่ายังชีพภาคใต้ จำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะเกษียณอายุโดยไม่จ่ายค่าชดเชย โจทก์ฟ้องเรียกค่าชดเชยและค่าเสียหายพร้อมดอกเบี้ย แต่ไม่ได้เรียกร้องดอกเบี้ยในค่าชดเชย
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3099/2524นายผ่อน นำพลโจทก์ธนาคารออมสินจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 2, ข้อ 46 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 5) ลงวันที่ 21 มิถุนายน 2521 ข้อ 2 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 6) ลงวันที่ 31กรกฎาคม พ.ศ.2521 ข้อ 2 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 52 ป.วิ.พ. ม. 142การที่จำเลยมีระเบียบการให้พนักงานออกจากงานเมื่ออายุครบ 60 ปีบริบูรณ์เป็นเพียงการกำหนดคุณสมบัติและเหตุที่จะต้องพ้นจากตำแหน่งเท่านั้น ถือไม่ได้ว่าจำเลยได้ตกลงจ้างพนักงานโดยมีกำหนดระยะเวลาการจ้างไว้แน่นอนแม้ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานฯ (ฉบับที่ 5)ข้อ 2 จะมีข้อความว่าการเลิกจ้างให้หมายความรวมทั้งกรณีลูกจ้างต้องพ้นจากตำแหน่งเพราะเกษียณอายุตามกฎหมายด้วย แต่ต่อมาประกาศดังกล่าว (ฉบับที่ 6) ข้อ 2 ไม่มีข้อความนี้ก็ตาม ก็หาใช่เป็นเรื่องประกาศ (ฉบับที่ 6) มิได้ประสงค์ให้ถือว่าการที่ลูกจ้างต้องพ้นจากตำแหน่งเพราะเกษียณอายุมิใช่เป็นการเลิกจ้างไม่เมื่อจำเลยจ่ายค่าครองชีพให้แก่พนักงานทุกคนเป็นประจำเพราะเห็นว่าค่าจ้างไม่สมดุลย์กับภาวะการครองชีพ อันเป็นการจ่ายตอบแทนการทำงานของพนักงานให้เพียงพอกับค่าใช้จ่ายจึงถือได้ว่าค่าครองชีพเป็นค่าจ้างจำเลยจ่ายค่ายังชีพภาคใต้ให้เฉพาะพนักงานใน 14 จังหวัดภาคใต้เท่านั้นเป็นการจ่ายโดยถือลักษณะของท้องที่ที่พนักงานเหล่านั้นประจำทำงานเป็นเกณฑ์ เมื่อพนักงานย้ายออกนอกเขต 14 จังหวัดดังกล่าวก็จะไม่ได้รับค่ายังชีพต่อไป จึงถือไม่ได้ว่าเป็นค่าจ้างอันจะนำมาเป็นฐานคำนวณค่าชดเชยด้วยโจทก์มิได้เรียกร้องดอกเบี้ยในค่าชดเชยคงเรียกดอกเบี้ยจากค่าเสียหายเท่