สัญญาจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาแน่นอนหรือไม่ และการวินิจฉัยนอกฟ้อง
เมื่อคู่ความรับข้อเท็จจริงว่าสัญญาจ้างแต่ละฉบับระบุวันเริ่มต้นและวันสิ้นสุด ถือเป็นการจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาการจ้างแน่นอนแล้ว ศาลจะวินิจฉัยว่าสัญญาทำขึ้นเพื่อหลีกเลี่ยงค่าชดเชยไม่ได้ เพราะเป็นการพิพากษานอกฟ้อง
พิพากษากลับให้ยกฟ้อง
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยจ้างเป็นลูกจ้างประจำและเลิกจ้างโดยไม่จ่ายค่าชดเชย จำเลยให้การว่าจ้างมีกำหนดเวลาแน่นอนและเลิกจ้างตามสัญญา คู่ความรับกันว่ามีสัญญาจ้าง 4 ฉบับ แต่ละฉบับระบุวันเริ่มต้นและวันสิ้นสุด
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3726/2524นายบรรจบ รัตนาโจทก์บริษัทสุมิโตโมคอนสตรั้คชั่น จำกัดจำเลย ป.วิ.พ. ม. 142 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน พ.ศ.2515 ข้อ 46(1) ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 6) ลงวันที่ 31กรกฎาคม พ.ศ.2521 ข้อ 2เมื่อตามคำฟ้องและคำให้การคงมีประเด็นโต้เถียงกันเพียงว่า สัญญาจ้างระหว่างโจทก์จำเลยเป็นการจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาการจ้างไว้แน่นอนหรือไม่ และโจทก์จำเลยรับข้อเท็จจริงกันว่า จำเลยทำสัญญาจ้างโจทก์รวม 4 ฉบับ สัญญาแต่ละฉบับระบุวันเริ่มต้นและวันสิ้นสุดสัญญาจ้างไว้ จึงถือได้ว่าสัญญาจ้างระหว่างโจทก์จำเลยเป็นการจ้างที่กำหนดระยะเวลาการจ้างไว้แน่นอนแล้วดังนั้น การที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยโดยฟังว่าสัญญาจ้างทั้ง 4 ฉบับทำขึ้นเพื่อหลีกเลี่ยงการจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์จึงเป็นการพิพากษานอกฟ้องโจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำ จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่มีความผิดแต่ไม่ยอมจ่ายค่าชดเชยให้ อ้างว่าเป็นการจ้างที่มีกำหนดเวลาการจ้างแน่นอน ความจริงเป็นการจ้างที่ไม่ได้มีกำหนดเวลาการจ้างไว้แน่นอน ขอให้ศาลบังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยจ้างโจทก์โดยมีสัญญาจ้างมีกำหนดเวลาการจ้างแน่นอน และจำเลยเลิกจ้างโจทก์ตามสัญญา จึงไม่มีเหตุที่โจทก์จะเรียกร้องค่าชดเชยจากจำเลยได้ ขอให้ยกฟ้องวันนัดพิจารณาโจทก์จำเลยรับกันว่า จำเลยทำสัญญาจ้างโจทก์รวม 4 ฉบับ แต่ละฉบับมีกำหนดเวลาสิ้นสุดการจ้างไว้โจทก์แถลงไม่สืบพยานคงสืบแต่พยานจำเลยศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า สัญญาจ้างระหว่างโจทก์จำเลยแต่ละฉบับมีกำหนดระยะเวลาสิ้นสุดการจ้างไว้แน่นอนว่าการจ้างจะสิ้นสุดลงเมื่อใด ตามสัญญาจ้างทั้ง 4 ฉบับ เป็นการจ้างโจทก์ให้ทำงานต