ฎีกาที่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3903/2524

ประเด็นกฎหมาย

การตีความคำว่า "โดยไม่มีเหตุอันสมควร" ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47(4) ว่าการละทิ้งหน้าที่เพราะป่วยโดยไม่แจ้งให้นายจ้างทราบห

หลักกฎหมาย

คำว่า "โดยไม่มีเหตุอันสมควร" ในข้อ 47(4) หมายถึง ไม่มีเหตุอันสมควรที่จะต้องละทิ้งหน้าที่เป็นเวลาสามวันทำงานติดต่อกัน มิใช่การละทิ้งหน้าที่นั้นกระทำไปโดยไม่สมควรเพราะเป็นการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับของนายจ้าง

คำวินิจฉัย

พิพากษายืน ให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์จำนวน 9,720 บาท

ข้อเท็จจริงสำคัญ

ลูกจ้างละทิ้งหน้าที่เพราะป่วยยังไม่หายติดต่อกันเกินสามวันทำงาน โดยไม่ได้แจ้งให้นายจ้างทราบหรือยื่นใบลาตามข้อบังคับของนายจ้าง แต่นายจ้างทราบว่าลูกจ้างป่วยมาก่อนและเคยอนุญาตให้ลาป่วยหลายครั้ง

เนื้อหาคำพิพากษา (บางส่วน)

ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3903/2524นางบุญสม เทพทองโจทก์บริษัทสยามเลซ จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47(4)ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่16 เมษายน 2515 ข้อ 47(4) ที่กำหนดว่าละทิ้งหน้าที่เป็นเวลาสามวันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควรนั้น หมายถึงไม่มีเหตุอันสมควรที่จะต้องละทิ้งหน้าที่เป็นเวลาสามวันทำงานติดต่อกันมิใช่การละทิ้งหน้าที่นั้นกระทำไปโดยไม่สมควรเพราะเป็นการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับของนายจ้างโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลย เมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม 2524 จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่มีความผิดและไม่จ่ายค่าชดเชยให้ ขอให้ศาลพิพากษาให้จำเลยจ่ายชดเชยเท่ากับค่าจ้างอัตราสุดท้ายหนึ่งร้อยแปดสิบวัน เป็นเงิน 9,720 บาทจำเลยให้การว่า โจทก์ขาดงานตั้งแต่วันที่ 24 ถึงวันที่ 30 มิถุนายน 2524 รวม 7 วัน โดยไม่ส่งใบลา หรือไม่แจ้งเหตุที่ไม่สามารถไปทำงานให้จำเลยทราบถือว่าโจทก์ละทิ้งหน้าที่เป็นเวลาเกินกว่าสามวันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควร จำเลยมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยตามกฎหมาย ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า โจทก์ละทิ้งหน้าที่เกินสามวันทำงานติดต่อกันเพราะป่วย ถือว่ามีเหตุอันสมควร กรณีไม่ต้องด้วยข้อยกเว้นที่จะเลิกจ้างโดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน 2515 ข้อ 47(4) จำเลยมีหน้าที่ต้องจ่ายค่าชดเชยตามข้อ 46 พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์จำนวน 9,720 บาทจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลยตั้งแต่ พ.ศ. 2518 ได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายวันละ 54 บาท ข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยข้อ 5.2