การเรียกสินสอดทองหมั้นคืนเมื่อคู่สมรสไม่ใส่ใจจดทะเบียนสมรส
เมื่อทั้งสองฝ่ายต่างไม่นำพาต่อการไปจดทะเบียนสมรสมาแต่เดิม ชายไม่อาจอ้างว่าฝ่ายหญิงผิดสัญญา และไม่อาจเรียกสินสอดทองหมั้นคืนจากฝ่ายหญิง
พิพากษายืน ให้ยกฎีกาของโจทก์เสีย ค่าทนายความชั้นฎีกาให้เป็นพับ
โจทก์และนางสาวคำปังแต่งงานกันโดยไม่นำพาต่อการไปจดทะเบียนสมรส ครั้นอยู่กินด้วยกันถึง 9 เดือนแล้วเกิดทะเลาะกัน ชายจึงไปแจ้งอำเภอให้เรียกหญิงไปและขอจดทะเบียนสมรส แต่หญิงก็ไม่ยอมจด
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 756/2513นายบุญยัง จ้อยสุดใจโจทก์นางหรั่ง อโนมา ที่ 1 ในฐานะส่วนตัวและในฐานะจำเลยมารดาผู้แทนโดยชอบธรรมของนางสาวคำปัง อโนมา ที่ 2จำเลย ป.พ.พ. ชายหญิงแต่งงานกันโดยไม่นำพาต่อการที่จะไปจดทะเบียนสมรสครั้นอยู่กินด้วยกันถึง 9 เดือนแล้วเกิดทะเลาะกัน ชายจึงไปแจ้งอำเภอให้เรียกหญิงไปและขอจดทะเบียนสมรส แต่หญิงก็ไม่ยอมจด เมื่อทั้งสองฝ่ายต่างไม่นำพาต่อการไปจดทะเบียนสมรสมาแต่เดิมเช่นนี้ชายจึงไม่อาจอ้างได้ว่าฝ่ายหญิงผิดสัญญา จึงไม่อาจเรียกสินสอดทองหมั้นคืนจากฝ่ายหญิงโจทก์ฟ้องว่าเมื่อข้างแรมเดือน 3 พ.ศ. 2509 โจทก์จัดเถ้าแก่ไปสู่ขอนางสาวคำปัง อโนมา จำเลยที่ 2 ซึ่งมีอายุ 19 ปี และเป็นบุตรจำเลยที่ 1 จำเลยทั้งสองเรียกทองหมั้นหนัก 10 บาท ราคา 4,400 บาท และเงินสินสอด10,000 บาท ได้ทำพิธีแต่งงานกันเมื่อวันขึ้น 6 ค่ำ เดือน 4 พ.ศ. 2509 ฝ่ายโจทก์ได้จัดทองหมั้นและเงินสินสอดจำนวนดังกล่าวไปมอบให้จำเลยทั้งสองแล้ว และจำเลยทั้งสองรับว่าจะให้ความยินยอมและจดทะเบียนสมรสกันต่อเจ้าพนักงานให้ถูกต้องตามกฎหมาย เมื่อแต่งงานแล้วโจทก์อยู่กินหลับนอนกับจำเลยที่ 2 ที่บ้านจำเลยที่ 1 ระหว่างอยู่กินโจทก์ได้เตือนนางสาวคำปังให้ไปจดทะเบียนสมรสและให้จำเลยที่ 1 ไปให้ความยินยอมแต่คนทั้งสองก็ผัดผ่อนเรื่อยมา ระหว่างอยู่กินโจทก์กับจำเลยที่ 2 ได้ร่วมกันทำนาโดยเช่ามาราว 30 ไร่ขณะนี้ใกล้จะเก็บเกี่ยวได้แล้วจะได้ข้าวเปลือกราว 10 เกวียน ราคาเกวียนละ 1,000 บาท และได้ช่วยกันทำนาอีก 1 แปลงกะว่าจะได้ข้าวราว 15 เกวียน รวมข้าวจะได้ 25 เกวียน เป็นเงิน 25,000 บาทเมื่อเดือน 11 ปี 2509 โจทก์เตือนจำเลยที่ 2 และจำเลยที่ 1 ให้ไปจดทะเบียนและให้ความยินยอม แต่จำเลยทั้งสองบิดพลิ้วไม่ยอมไป กลับพาลไล่โ