ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1318/2513บริษัทหลุยส์ ที. เลียวโนเวนส์ จำกัดโจทก์โดยนายดักลัส เกรแฮม เฟรเซอร์ ผู้รับมอบอำนาจช่วงโจทก์นายจังกิมใช้จำเลย ป.พ.พ. พ.ร.บ.ล้มละลาย พ.ศ.2483 บริษัทต่างประเทศซึ่งมีภูมิลำเนาอยู่นอกราชอาณาจักรขอรับชำระหนี้ในคดีล้มละลาย เมื่อบริษัทนั้นมีสาขาสำนักงานในประเทศไทย และหนี้นั้นก็เป็นหนี้ที่เกิดแต่การที่จำเลยซื้อสินค้าจากสาขาสำนักงานของบริษัทซึ่งถือได้ว่าบริษัทนั้นมีภูมิลำเนาอยู่ในประเทศไทยด้วย ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 71 วรรคสอง การขอรับชำระหนี้ในกรณีเช่นนี้ไม่จำต้องพิสูจน์ตามเงื่อนไขในมาตรา 178 แห่ง พระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483โจทก์ฎีกาคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ลงวันที่ 20 เดือนมิถุนายน พุทธศักราช 2512คดีนี้สืบเนื่องมาจากบริษัทหลุยส์ ที.เลียวโนเวนส์ จำกัด โจทก์ฟ้องนายจังกิมใช้จำเลยล้มละลาย ซึ่งศาลชั้นต้นได้มีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์จำเลยเด็ดขาดเมื่อวันที่ 16 กันยายน 2511 แล้วต่อมานายเนติ ชุณหกสิการ ผู้รับมอบอำนาจจากบริษัทโจทก์ได้ยื่นคำร้องขอรับชำระหนี้ค่าตั๋วเงินเป็นเงิน 200,205 บาทจากกองทรัพย์สินของลูกหนี้ และเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีความเห็นควรให้ยกคำขอรับชำระหนี้รายนี้ตามมาตรา 107(1) แห่งพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า บริษัทโจทก์เป็นเจ้าหนี้ต่างประเทศซึ่งมีภูมิลำเนานอกราชอาณาจักร และเมื่อเจ้าหนี้ไม่พิสูจน์ว่าเจ้าหนี้ในประเทศไทยก็มีสิทธิขอรับชำระหนี้ในคดีล้มละลายตามกฎหมายและในศาลแห่งประเทศตนได้จึงไม่มีสิทธิที่จะได้รับชำระหนี้ให้ยกคำขอรับชำระหนี้ของเจ้าหนี้ (โจทก์)เสียทั้งสิ้นตามมาตรา 107 แห่งพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า บริษัทเจ้าหนี้ผู้เป็นโจทก์มีส