ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1801/2513พนักงานอัยการจังหวัดเพชรบูรณ์โจทก์นายพวง กันยาประสิทธิ์จำเลย ป.อ. ผู้ตายกับจำเลยทะเลาะกัน แล้วผู้ตายถือไม้ยาวแค่แขนมายืนท้าทายอยู่ที่หน้าเรือนให้จำเลยลงไปตีกัน จำเลยเข้าไปหยิบปืนจากในเรือนลงเรือนไป อีก 1 วาจะถึงผู้ตาย ผู้ตายเงื้อไม้ขึ้นจะตี จำเลยจึงยิงผู้ตายดังนี้ จำเลยจะอ้างว่ากระทำไปด้วยบันดาลโทสะไม่ได้ เพราะจำเลยสมัครใจต่อสู้มาแต่แรก และมิได้ถูกผู้ตายข่มเหงอย่างร้ายแรงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรมก่อนจำเลยฎีกาคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ลงวันที่ 13 เดือนมิถุนายน พุทธศักราช 2512โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2511 เวลา 18.00 นาฬิกา จำเลยบังอาจมีปืนแก๊ปยาว 1 กระบอกใช้ยิงได้ ไม่มีเครื่องหมายของเจ้าพนักงาน ไว้ในความครอบครองโดยไม่ได้รับใบอนุญาตจากนายทะเบียนท้องที่ ตามวันเวลาดังกล่าว จำเลยบังอาจใช้อาวุธปืนนั้นยิงนายหวัน ขันเชียง 1 นัด กระสุนปืนถูกใต้ราวนมทะลุกระดูกสันหลังได้รับบาดเจ็บสาหัส จำเลยเจตนาจะฆ่าให้ตาย นายหวัน ขันเชียงทนพิษบาดแผลที่จำเลยยิงไม่ไหว ได้ถึงแก่ความตายในเวลาต่อมา ดังปรากฏบาดแผลตามรายงานชันสูตรพลิกศพของแพทย์และเจ้าพนักงานท้ายฟ้อง เหตุทั้งหมดเกิดที่ตำบลนาเฉลียง อำเภอหนองไผ่ จังหวัดเพชรบูรณ์ ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288 พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิดดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 72พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2510 มาตรา 3 ริบปืนของกลางจำเลยให้การว่า ได้ใช้ปืนยิงนายหวันตายจริง แต่เป็นการป้องกันตัวเพราะนายหวันกับพวก 2 คน ขึ้นบนบ้านจำเลยนายหวัน เอาไม้รวกท่อนใหญ่ตีจำเลย จำเลยหลบจึงไม่ถูก