ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 582/2528บริษัทสยามโค๊ช จำกัดโจทก์กรมสรรพากร กับพวกจำเลย ป.รัษฎากร บัญชีอัตราภาษีการค้าท้ายประมวลรัษฎากร รายได้ที่โจทก์ได้รับจากองค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพเป็นค่าเช่าอันเนื่องมาจากโจทก์เอารถยนต์โดยสารปรับอากาศของตนให้องค์การฯเช่าใช้ในการขนส่งประจำทาง ซึ่งเป็นการให้เช่าตัวทรัพย์มิใช่ให้เช่าบริการรายได้ดังกล่าวจึงเป็นรายได้จากการให้เช่าทรัพย์สินซึ่งมิใช่อสังหาริมทรัพย์ตามประเภทการค้า 5 หาใช่รายรับจากการประกอบการขนส่งตามประเภทการค้า 8 ตามบัญชีอัตราภาษีการค้าไม่ศาลชั้นต้นพิพากษาให้เพิกถอนการประเมินภาษีการค้าของจำเลยและให้เพิกถอนคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของจำเลย ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ข้อเท็จจริงที่โจทก์จำเลยนำสืบรับกันฟังได้ว่า โจทก์ได้รับอนุญาตให้ประกอบการขนส่งสาธารณะด้วยรถยนต์ มีสิทธิขนส่งบุคคลและสิ่งของโดยไม่จำกัดเส้นทาง มีสิทธิเก็บค่าพาหนะเป็นรายบุคคลหรือรับจ้างเหมาเป็นรายคัน โจทก์เคยเสียภาษีการค้าประเภทการค้า 8 ว่าด้วยการขนส่งด้วยรถยนต์ ตามเอกสารหมาย จ.14ต่อมาเมื่อเดือนพฤศจิกายน 2516 โจทก์ได้ยื่นแบบแสดงภาษีดังที่เคยปฏิบัติแต่เจ้าหน้าที่ของจำเลยที่ 1 ชี้แจงว่า ไม่ต้องเสียภาษี เพราะได้มีพระราชกฤษฎีกาฉบับที่ 43/2516 ลงวันที่ 20 พฤศจิกายน 2516 ให้ยกเว้นภาษีการค้า ตามประเภทการค้า 8 ของบัญชีอัตราภาษีการค้าตามประมวลรัษฎากรแล้ว โจทก์จึงไม่ได้เสียภาษีอีกเลย เมื่อวันที่ 28 สิงหาคม 2519 โจทก์และบริษัทมหานครขนส่ง จำกัด ซึ่งต่อมาเปลี่ยนเป็นองค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ ได้ทำหนังสือสัญญาเช่ารถโดยสารปรับอากาศทั้ง 30 คันของโจทก์ตามเอกสารหมาย จ.11 หรือ ล.7 มีสาระสำคัญว่า โจทก์ตกลงให้เช่ารถของโจทก์เป็นรายวัน ค่าเช่