ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2335/2523การไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย ฯโจทก์กรมแรงงานจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 2, ข้อ 54เมื่อ ม. ลูกจ้างทำงานประจำอยู่ที่สำนักงานของโจทก์เงินเดือนปกติที่โจทก์จ่ายให้แก่ ม. จึงเป็นการตอบแทนการทำงานในเวลาทำงานปกติของวันทำงานอยู่แล้ว ส่วนเงินค่าเบี้ยเลี้ยงเดินทางซึ่งโจทก์จ่ายให้ ม. เมื่อออกไปทำงานต่างจังหวัดเป็นครั้งคราวนั้น เป็นการตอบแทนการออกไปทำงานในต่างจังหวัดนอกเหนือจากการทำงานในเวลาปกติของวันทำงาน ไม่มีพฤติการณ์ใดส่อแสดงว่า โจทก์จ่ายเงินค่าเบี้ยเลี้ยงเดินทางให้แก่ ม.. เป็นส่วนหนึ่งของการตอบแทนการทำงานในเวลาปกติของวันทำงานด้วยเงินค่าเบี้ยเลี้ยงเดินทางกรณีนี้จึงหาใช่ค่าจ้างอันอาจนำมารวมคำนวณค่าทดแทนได้ไม่โจทก์ฟ้องว่า เจ้าพนักงานเงินทดแทนได้มีคำสั่งเงินทดแทนให้โจทก์จ่ายค่าทดแทนให้ ม. ลูกจ้างโจทก์ โจทก์ไม่เห็นชอบด้วยจึงอุทธรณ์ต่อจำเลยจำเลยได้มีคำสั่งวินิจฉัยคำอุทธรณ์ของโจทก์ สั่งให้โจทก์จ่ายค่าทดแทนให้ ม. โดยนำเอาเงินค่าเบี้ยเลี้ยงเดินทางที่โจทก์จ่ายให้ลูกจ้างในเวลาเดินทางไปปฏิบัติงานต่างจังหวัด นอกที่ตั้งสำนักงานปกติของโจทก์มารวมเข้ากับค่าจ้างปกติ (เงินเดือน) และจึงนำมาคำนวณเป็นค่าทดแทน โจทก์เห็นว่าคำสั่งของจำเลยไม่ถูกต้อง ขอให้ศาลพิพากษาเพิกถอนคำสั่งอุทธรณ์เงินทดแทนของจำเลยเฉพาะส่วนที่เกี่ยวกับการนำเงินค่าเบี้ยเลี้ยงเดินทางมารวมคำนวณเป็นค่าทดแทนและพิพากษาว่า ค่าทดแทนที่โจทก์จะต้องจ่ายให้แก่ลูกจ้างของโจทก์ให้คำนวณจากเงินเดือนปกติของลูกจ้างเท่านั้นไม่ต้องนำเอาเงินค่าเบี้ยเลี้ยงเดินทางมารวมด้วยจำเลยให้การว่า จำเลยได้มีคำสั่งถูกต้องแล้วศาลแรงงานกลางพิพากษาให้เพิกถอนคำสั่งของอธิบดีกรมแรงงานจำเลย