ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2406/2523พนักงานอัยการจังหวัดอุดรธานีโจทก์นายเสาร์ สีลาจำเลย พ.ร.บ.ป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ.2507 ม. 14, ม. 31 กฎกระทรวง ฉบับที่ 558 (พ.ศ.2516) ออกตามความในพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. 2507 ป.อ. ม. 2 ป.วิ.อ. ม. 185, ม. 225จำเลยเข้าไปยึดถือครอบครองทำประโยชน์ที่เกิดเหตุซึ่งอยู่ในเขตป่าสงวนแห่งชาติก่อนกฎกระทรวงกำหนดให้ที่เกิดเหตุเป็นป่าสงวนแห่งชาติใช้บังคับ การกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดแม้จำเลยจะไม่ฎีกาข้อนี้ขึ้นมา ศาลฎีกาก็มีอำนาจยกฟ้องได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเข้าไปยึดถือครอบครองที่ดินในเขตป่าสงวนแห่งชาติเนื้อที่จำนวน 42 ไร่ และตัดฟัน ต้นไม้ก่อให้เกิดความเสียหายแก่ไม้ชนิดต่าง ๆ ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. 2507 มาตรา 14, 31 กฎกระทรวง ฉบับที่ 558 (พ.ศ. 2516) ออกตามความในพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. 2507 ลงวันที่ 23 กรกฎาคม 2516 ให้จำเลยและบริวารออกจากเขตป่าสงวนแห่งชาติด้วยจำเลยให้การปฏิเสธ และว่าจำเลยครอบครองที่เกิดเหตุประมาณ 20 ไร่โดยผู้บุกเบิกที่ดินนี้มาก่อนยกให้จำเลยทำกินเมื่อ พ.ศ. 2515ศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยเข้ายึดถือครอบครองที่ดินในเขตป่าสงวนแห่งชาติ เนื้อที่จำนวน 20 ไร่ พยานหลักฐานไม่พอฟังว่าจำเลยตัดฟันต้นไม้อัน ก่อให้เกิดความเสียหายแก่ไม้ในป่าตามฟ้อง พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. 2507 มาตรา 14, 31 วรรคแรก กฎกระทรวง ฉบับที่ 558 (พ.ศ. 2516) ลงวันที่ 23 กรกฎาคม2516 จำคุก 6 เดือน ลดโทษให้กึ่งหนึ่งคงจำคุก 3 เดือน ให้จำเลยและบริวารออกจากป่าสงวนตามฟ้องโจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษตามฟ้องศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยเข้ายึดถือครอบครองที่ดินในเขตป่าสงวนแห่งชาติ เนื้อที่