ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 103/2510อัยการจังหวัดศรีสะเกษโจทก์นายวันทอง พรหมจันทร์จำเลย พ.ร.บ.ป่าไม้ พ.ศ.2484 ม. 5, ม. 48, ม. 74 ประกาศกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ เรื่อง กำหนดเขตควบคุมการแปรรูปไม้ฯ ลงวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ.2499 ป.วิ.อ. ม. 174 โจทก์มิได้นำสืบ จึงฟังไม่ได้ว่าท้องที่ที่จำเลยมีไม้แปรรูป ไว้ ในครอบครองเป็นเขตควบคุมการแปรรูปไม้ จึงลงโทษจำเลย ฐานมีไม้แปรรูปไว้ในครอบครองโดยไม่รับอนุญาตไม่ได้ และ ริบไม้ของกลางไม่ได้ (อ้างนัยฎีกาที่ 1384/2494 และที่ 825/2498)โจทก์ฟ้องว่า จำเลยมีไม้เต็งรังแปรรูปเป็นเสารวม 10 ต้น และไม้ยางแปรรูปเป็นกระดาน 34 แผ่นในครอบครองรวม 2.155 ลูกบาศก์เมตร ณ ที่ตำบลซำ อำเภอเมือง จังหวัดศรีสะเกษ ซึ่งเป็นเขตควบคุมการแปรรูปไม้ตามประกาศกระทรวงเกษตราธิการ ลงวันที่ 3 พฤศจิกายน 2499 ซึ่งพนักงานเจ้าหน้าที่ได้คัดสำเนาประกาศติดไว้ ณ ที่ทำการกำนันและที่ชุมนุมชนให้ทราบทั่วกันแล้ว โดยจำเลยไม่ได้รับอนุญาต ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติป่าไม้ มาตรา 48,73, 74; (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2494 มาตรา 6, 17; (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2503 มาตรา 17, 18 ประกาศกระทรวงเกษตราธิการกำหนดการควบคุมการแปรรูปไม้ ลงวันที่ 3 พฤศจิกายน 2499 จำเลยให้การปฏิเสธตลอดข้อหาศาลชั้นต้นเห็นว่า โจทก์ไม่นำสืบว่าได้ปิดสำเนาประกาศไว้ ณ ที่ที่กฎหมายกำหนดไว้ ลงโทษไม่ได้ พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยให้การปฏิเสธตลอดข้อหา มิได้มีข้อความใดที่จะถือได้ว่าจำเลยยอมรับ หรือรับว่าได้ทราบประกาศของกระทรวงเกษตราธิการ ลงวันที่ 3 พฤศจิกายน 2499 เรื่องให้ตำบลซำ อำเภอเมืองศรีสะเกษ เป็นเขตควบคุมการแปรรูปไม้ ข้อเท็จจริงข้อนี้โจทก์มิได้นำสืบเลย แม้แต่ส