ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 977/2510สมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณีพระบรมราชินี ในรัชกาล ที่ 7โจทก์โดยร้อยเอกสมหวัง สารสาส ผู้รับมอบอำนาจโจทก์นายโกผู แซ่น้ำจำเลย พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าเคหะและที่ดิน พ.ศ.2504 ม. 17 (1) ป.วิ.พ. ม. 142 พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ.2489 พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2490 หนังสือสัญญาเช่าระบุไว้ว่าจำเลยเช่าเพื่อทำการค้า จำเลย ย่อมต่อสู้และนำสืบได้ว่าจำเลยเช่าเพื่ออยู่อาศัย โจทก์มิได้กล่าวหาเลยว่า จำเลยผิดนัดไม่ชำระค่าเช่าสองคราวติดๆกันอันจะเป็นเหตุให้จำเลยไม่ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมการเช่าเคหะและที่ดิน พ.ศ.2504 มาตรา 17(1) การที่ศาลชั้นต้นหยิบยกประเด็นนี้ขึ้นมาจึงเป็นการวินิจฉัยนอกฟ้องต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142 วรรคแรก การที่ผู้เช่าจะชำระค่าเช่าให้แก่ผู้ให้เช่าหรือไม่นั้น ไม่เป็นข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชนโจทก์ฟ้องว่าจำเลยเช่าตึกเลขที่ 191 ของโจทก์เพื่อทำการค้ามีกำหนด 1 ปี นับแต่วันที่ 1 ตุลาคม 2494 ครบกำหนดสัญญา จำเลยอยู่ทำการค้าต่อมาโดยไม่มีกำหนดเวลา โจทก์บอกกล่าวให้จำเลยและบริวารออกไป จำเลยเพิกเฉย ขอให้ศาลบังคับจำเลยให้การว่า จำเลยเช่าเพื่ออยู่อาศัยไม่ได้ผิดสัญญาจำเลยได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า ฯลฯ และถือว่าคู่สัญญาได้ทำสัญญากันใหม่โดยไม่มีกำหนดเวลา ฯลฯศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยและบริวารออกไปจากตึก ฯลฯจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า สัญญาฉบับสุดท้ายลงวันที่ 22 ตุลาคม 2494 ระบุว่าเช่าเพื่อประโยชน์ทำการค้า เพื่อจะหลีกเลี่ยงไม่ให้ผู้เช่าได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่